« پدرم امام باقر براى من نقل كرد كه رسول خدا فرموده است : « هميشه در انفاقات خود از عائلهء خود شروع كنيد ، به ترتيب نزديكى ، كه هر كه نزديكتر است مقدمتر است . » .
« علاوه بر همهء اينها ، در نص قرآن مجيد از روش و مسلك شما نهى مىكند ، آنجا كه مىفرمايد :
« متقين كسانى هستند كه در مقام انفاق و بخشش نه تندروى مىكنند و نه كندروى ، راه اعتدل و ميانه را پيش مىگيرند . » « 1 »
« در آيات زيادى از قرآن نهى مىكند از اسراف و تندروى در بذل و بخشش ، همانطور كه از بخل و خسّت نهى مىكند . قرآن براى اين كار حد وسط و ميانه روى را تعيين كرده است ، نه اينكه انسان هرچه دارد به ديگران بخشد و خودش تهيدست بماند ، آنگاه دست به دعا بردارد كه خدايا به من روزى بده . خداوند اينچنين دعايى را هرگز مستجاب نمىكند ، زيرا پيغمبر اكرم فرمود : « خداوند دعاى چند دسته را مستجاب نمىكند :
الف . كسى كه از خداوند بدى براى پدر و مادر خود بخواهد .
ب . كسى كه مالش را به قرض داده ، از طرف ، شاهد و گواه و سندى نگرفته باشد و او مال را خورده است . حالا اين شخص دست به دعا برداشته از خداوند چاره مىخواهد . البته دعاى اين آدم مستجاب نمىشود ، زيرا او به دست خودش راه چاره را از بين برده و مال خويش را بدون سند و گواه به او داده است .
ج . كسى كه از خداوند دفع شر زنش را بخواهد ، زيرا چارهء اين كار در دست خود شخص است ، او مىتواند اگر واقعا از دست اين زن ناراحت است عقد ازدواج را با طلاق فسخ كند .
د . آدمى كه در خانهء خود نشسته و دست روى دست گذاشته و از خداوند روزى مىخواهد . خداوند در جواب اين بندهء طمعكار جاهل مىگويد :
« بندهء من ! مگر نه اين است كه من راه حركت و جنبش را براى تو باز كردهام ؟ ! مگر نه اين است كه من اعضا و جوارح صحيح به تو دادهام ؟ ! به تو دست و پا و چشم و گوش و عقل دادهام كه ببينى و بشنوى و فكر كنى و حركت نمايى و دست بلند كنى . در
هامش
( 1 ) .« الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً »( سورهء فرقان ، آيهء 67 ) .