و همين جا بود كه سرا پردهء ما را آتش زدند . . . . ]
سوگوارى پريان بر پيشواى شهيدان
( 1 ) در سوگ جانگداز حسين نه تنها فرشتگان آسمانها نوحه سرايى و گريه كردند ، كه جنّيان نيز سوگوارى نموده و بر آن حضرت نوحه سرايى كردند .
1 - در اين مورد از گروهى از ياران پيامبر ، از جمله « مسوّر بن مخرمه » و شمارى ديگر آوردهاند كه : آنان نوحه سرايى و سوگوارى جنيان را در شهادت آن حضرت مىشنوند و با آنان گريه مىكنند .
2 - و نيز از « عكرمه » آوردهاند كه در شامگاه شهادت سالار شايستگان در كربلا ، او در مدينه از نداگرى - كه صدايش را مىشنيد ، امّا خودش را نمىديد - مىشنود كه چنين مىسرايد : ( 2 )
ايّها القاتلون جهلا حسينا * أبشروا بالعذاب و التّنكيل . . .
هان اى كشندگان و قاتلان گمراه و نادان سالار شايستگان ، حسين ! شما را به عذاب دوزخ و شكنجههاى مرگبار و رسواگر آن مژده باد ! همهء آسمانيان و زمينيان ، از پيامبران گرفته تا فرشتگان و تيرههاى گوناگون فرزندان انسان ، بر شرارت و شقاوت شما گريه مىكنند و بر شما لعنت و نفرين نثار مىنمايند ، چرا كه شما بر زبان فرزند داود ، و موسى و مسيح - كه آورنده انجيل بود - لعنت شدهايد .
3 - و نيز آوردهاند كه نداگرى ناشناس در « بصره » ، پس از شهادت حسين عليه السّلام شبى اشعارى بدين مضمون مىسرود :
بىگمان آن نيزههايى كه به سوى حسين عليه السّلام نشانه رفت ، در حقيقت به سوى قرآن نشانه رفت ؛ و آن تبهكارانى كه به جنگ او رفتند ، در حقيقت با قرآن و وحى به جنگ برخاستند .
آنان براى كشتن تو اى پيشواى شهيدان ! تكبير و تهليل مىگفتند و به پندار خمود و انديشه تاريك خود ، نام بلند و با عظمت خدا را بزرگ مىداشتند ، در حالى كه با اين جنايت بىرحمانهء خود ، نام بلند و الهام بخش خدا ، و نداى تكبير و تهليل را يكسره نابود مىساختند ! ! آنان با كشتن تو اى نور ديده پيامبر ! در حقيقت نياى گرانقدرت پيامبر را كشتند !