ستارهاى است كه در تاريكى شب در آسمان سعادت بشر طلوع مىكند ، نهضتى است كه مورد تصويب عقلاى قوم ! قرار نمىگيرد .
يكى از افتخارات نهضت حسينى همين است كه عقلاى قوم ! آن را تصويب نمىكردند ولى از آن جهت كه فوق نظر عقلا بود نه دون نظر آنها . عرفا كه از آن جنبهء عرفانى جنبهء فوق عقل آن را در نظر گرفتهاند ، به آن نام « مكتب عشق » دادهاند و همچنين است منطق شعراى مرثيه سراى ما ، و خيلى جنبهء ايدهآليستى به آن دادهاند .
درست است كه مكتب عشق الهى است ، على عليه السلام هم فرمود : « مُناخُ رُكّابٍ وَ مَصارِعُ عُشّاقٍ » « 1 » ، ولى چرا اين عشق و سلوك در صحنهاى مثل صحنهء كربلا ظهور كرد ؟
براى خداوند ، براى اين معشوق كه فرقى نمىكند . آرى ، رضاى خدا در فداكارى در راه دين ، در راه سعادت بشر ، در راه قيام بالقسط است كه هدف پيغمبران است . چرا عرفاى ما اگر عاشق صادق هستند عشقبازيهاى خود را فقط در مجالس سماع به ثبوت رساندند ؟ ! عشق حسين البته عشق الهى است و عشق صادق و راستين است ، تنها در مجالس سماع اظهار نشده است .
پس افتخار قيام حسينى اين است كه كسانى مانند ابن عباس [ آن را ] تصويب نمىكردند . مطلق قيامهاى مقدس بشر كه در ميان تاريكيها مانند شعلهاى ظاهر مىشود ، مورد تصويب ديگران نيست . در زمان خود ما اگر كسى مثلًا به قدرتهاى روحانى ما كه در غير راه خدا مصرف مىشود ، اعتراض كند و بالأخره در مطلق مواردى كه قواى اهريمنى تسلط كامل پيدا كرده [ اگر ] كسى اعتراض كند و ايراد بگيرد و قيام كند ، عقلا به او ايراد مىگيرند ، او را كج سليقه مىخوانند ! اين سليقه چيست و مقياس استقامت و اعوجاجش چيست ؟ .
چه خوب تعبيرى دارد امير المؤمنين دربارهء پيغمبر اكرم كه مىفرمايد : « ارْسَلَهُ عَلى حينِ فَتْرَةٍ مِنَ الرُّسُل . . . وَ الدُّنْيا كاسِفَةُ النُّورِ » « 2 » . قرآن دربارهء قيام ابراهيم عليه السلام مىفرمايد :
« وَ لَقَدْ آتَيْنا إِبْراهِيمَ رُشْدَهُ »
« 3 » ( از كلمهء « رشد » معلوم مىشود كه ابراهيم چيزى را احساس مىكرد كه ديگران احساس نمىكردند ) تا آنجا كه مىگويد :
« قالُوا حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا
هامش
( 1 ) . نفس المهموم ، ص 110 .
( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 87 . [ او را به هنگامى فرستاد كه جهان از وجود پيامبر خالى بود . . . و دنيا نورش به خاموشى گراييده بود . ]
( 3 ) . انبياء / 51 .