تاريخى ثابت ترين رنگهاست . در تاريخ و در مسائل تاريخى آن رنگى كه هرگز محو نمىشود رنگ قرمز است ، رنگ خون است و حسين بن على عليه السلام تعمّدى داشت كه تاريخ خودش را با اين رنگ ثابت و زايل نشدنى بنويسد ، پيام خود را با خون خويش نوشت .
شنيده شده كه افرادى در حال از بين رفتن ، با خون خودشان مطلبى نوشتهاند و پيام دادهاند . معلوم است كه اين خودش اثر ديگرى دارد كه كسى با خون خود پيام و حرف خويش را بنويسد . در عرب جاهليت رسم بود و گاهى اتفاق مىافتاد كه قبايلى كه مىخواستند با يكديگر پيمان ناگسستنى ببندند ، يك ظرف خون مىآوردند ( البته نه خون خودشان ) و دستشان را در آن مىكردند ، مىگفتند : اين پيمان ديگر هرگز شكستنى نيست ، پيمان خون است و پيمان خون شكستنى نيست . حسين بن على عليه السلام در روز عاشورا گويى رنگآميزى مىكند اما رنگآميزى با خون ، براى اينكه رنگى كه از هر رنگ ديگر در تاريخ ثابتتر است همين رنگ است . تاريخِ خودش را با خون مىنويسد .
گاهى مىشنويم يا در كتابهاى تاريخى مىخوانيم كه بسيارى از سلاطين و پادشاهان ، افرادى كه اين اشتها را داشتهاند كه نامشان در تاريخ ثبت شود ، در صدها سال پيش روى يك لوحهء فلزى يا سنگى حك كردهاند كه منم فلانى ، پسر فلان كس ، از نژاد خدايان ؛ منم كسى كه فلان شخص آمد پيش من زانو زد و . . . حالا چرا پيام خودش را روى سنگ يا فلز ثبت مىكند ؟ براى اينكه از بين نرود ، باقى بماند . به همان نشانى كه ما مىبينيم ، تاريخ ، آنها را زير خروارها خاك مدفون كرد و احدى از آنها اطلاع پيدا نكرد تا بعد از هزاران سال حفّاران اروپايى آمدند و آنها را از زير خاك بيرون آوردند . حالا كه از زير خاك بيرون آوردهاند ، كسى برايش اهميتى قائل نمىشود ، سخنانى است كه روى سنگ نوشته شده ولى روى دلها نوشته نشده است .
امام حسين عليه السلام پيام خود را نه روى سنگى نوشت و نه حجّارى كرد . آنچه او گفت ، در هواى لرزان و در گوش افراد طنين انداخت اما در دلها ثبت شد به طورى كه از دلها گرفتنى نيست . و خودش كاملًا به اين حقيقت آگاه بود ؛ آينده را درست مىديد كه بعد از اين ، حسين كشته شدنى نيست و هرگز كشته نخواهد شد . شما ببينيد آيا اينها مىتواند تصادف باشد ؟ ابا عبد الله در روز عاشورا در آن ساعات و لحظات آخر استنصار مىكرد ، بازهم ياور مىخواست ، ياورهايى كه بيايند كشته بشوند نه
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 372
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٣٧٢