از امام تقاضاى بيعت مىكنند . بعد از سه روز امام حركت مىكند و به مكه مىرود ؛ به اصطلاح مهاجرت مىكند و در مكه كه حرم امن الهى است سكنى مىگزيند و شروع به فعاليت مىكند . چرا به مكه رفت ؟ آيا به اين جهت كه مكه حرم امن الهى بود و معتقد بود كه بنى اميّه مكه را محترم خواهند شمرد ؟ يعنى دربارهء بنى اميّه چنين اعتقاد داشت كه اگر سياستشان اقتضا بكند و بخواهند او را در مكه بكشند ، اين كار را نمىكنند ؟ يا نه ، رفتن به مكه اولًا براى اين بود كه خود اين مهاجرت اعلام مخالفت بود . اگر در مدينه مىماند و مىگفت من بيعت نمىكنم ، صدايش آن قدر به عالم اسلام نمىرسيد .
بدين جهت ، هم گفت بيعت نمىكنم و هم اهل بيتش را حركت داد و به مكه برد . اين بود كه صدايش در اطراف پيچيد كه حسين بن على حاضر به بيعت نشد و لذا از مدينه به مكه رفت . خود اين ، به اصطلاح - اگر تعبير درست باشد - يك ژست تبليغاتى بود براى رساندن هدف و پيام خودش به مردم . از اين بالاتر كه عجيب و فوق العاده است اينكه امام حسين عليه السلام در سوم شعبان وارد مكه مىشود و ماههاى رمضان ، شوّال ، ذى القعده و ذى الحجّه تا هشتم اين ماه را يعنى ايامى كه عمره مستحب است و مردم از اطراف و اكناف به مكه مىآيند در آنجا مىماند .
كم كم فصل حج مىرسد . مردم از اطراف و اكناف و حتى از اقصى بلاد خراسان به مكه مىآيند . روز « ترويه » مىشود ، يعنى روز هشتم ذى الحجّه ، روزى كه همه براى حج از نو لباس احرام مىپوشند و مىخواهند به منى و عرفات بروند و اعمال حج را انجام بدهند . ناگهان امام حسين عليه السلام اعلام مىكند كه من مىخواهم به طرف عراق و كوفه بروم . يعنى در چنين شرايطى پشت مىكند به كعبه ، پشت مىكند به حج ، يعنى من اعتراض دارم . اعتراض و انتقاد و عدم رضايت خودش را به اين وسيله و به اين شكل اعلام مىكند . يعنى اين كعبه ديگر در تسخير بنى اميّه است ؛ حجى كه گردانندهاش يزيد باشد ، براى مسلمين فايدهاى نخواهد داشت . اين پشت كردن به كعبه و اعمال حج در چنين روزى و اينكه بعد بگويد من براى رضاى خدا رو به جهاد مىكنم و پشت به حج ، رو به امر به معروف مىكنم و پشت به حج ، اين يك دنيا معنى داشت ، كار كوچكى نبود .
ارزش تبليغاتى ، اسلوب ، روش و متد كار در اينجا به اوج خود مىرسد . سفرى را در پيش مىگيرد كه همهء عقلا ( يعنى عقلايى كه بر اساس منافع قضاوت مىكنند ) آن را از نظر شخص امام حسين ناموفق پيشبينى مىكنند ؛ يعنى پيشبينى مىكنند كه ايشان در اين سفر كشته خواهند شد ، و امام حسين در بسيارى از موارد پيشبينى آنها را تصديق
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 369
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٣٦٩