احقيت و اولويت
در فصل پيش عباراتى از نهج البلاغه در بارهء مقام ممتاز و فوق عادى اهل بيت و اينكه علوم و معارف آنها از منبع فوق بشرى سرچشمه مىگيرد و مقايسهء آنها با افراد عادى غلط است ، نقل كرديم . در اين فصل قسمت دوم اين بحث را يعنى عباراتى در بارهء احقيت و اولويت و بلكه تقدم و حق اختصاصى اهل بيت و مخصوصاً شخص اميرالمؤمنين عليه السلام مىآوريم .
در نهج البلاغه در بارهء اين مطلب به سه اصل استدلال شده است : وصيت و نص رسول خدا ، ديگر شايستگى امير مؤمنان عليه السلام و اينكه جامهء خلافت تنها بر اندام او راست مىآيد ، سوم روابط نزديك نسبى و روحى آن حضرت با رسول خدا صلى الله عليه و آله .
نص و وصيت
برخى مىپندارند كه در نهج البلاغه به هيچ وجه به مسألهء نص اشارهاى نشده است ، تنها به مسألهء صلاحيت و شايستگى اشاره شده است . اين تصور صحيح نيست ، زيرا اولًا در خطبهء 2 نهج البلاغه - كه در فصل پيش نقل كرديم - صريحاً در بارهء اهل بيت مىفرمايد : « وَ فيهِمُ الْوَصِيَّةُ وَ الْوِراثَةُ » يعنى وصيت رسول خدا صلى الله عليه و آله و همچنين وراثت رسول خدا صلى الله عليه و آله در ميان آنهاست .