وَانَّ لِلذِّكْرِ لَاهْلًا اخَذوهُ مِنَ الدُّنْيا بَدَلًا « 1 » .
همانا ياد خدا افراد شايستهاى دارد كه آن را به جاى همهء نعمتهاى دنيا انتخاب كردهاند .
در خطبهء 150 اشارهاى به مهدى موعود ( عجّل اللَّه فرجه الشريف ) دارد و در آخر سخن ، گروهى را در آخرالزمان ياد مىكند كه شجاعت و حكمت و عبادت توأماً در آنان گرد آمده است . مىفرمايد :
ثُمَّ لَيُشْحَذَنَّ فيها قَوْمٌ شَحْذَ الْقَيْنِ النَّصْلَ ، تُجْلى بِالتَّنْزيلِ ابْصارُهُمْ وَيُرْمى بِالتَّفْسيرِ فى مَسامِعِهِمْ وَ يُغْبَقونَ كَأْسَ الْحِكْمَةِ بَعْدَ الصَّبوحِ .
سپس گروهى صيقل داده مىشوند و مانند پيكان در دست آهنگر تيز و برّان مىگردند ، به وسيلهء قرآن پرده از ديده هايشان برداشته مىشود و تفسير و توضيح معانى قرآن در گوشهاى آنان القا مىگردد ، جامهاى پياپى حكمت و معرفت را هر صبح و شام مىنوشند و سرخوش بادهء معرفت مىگردند .
هامش
( 1 ) خطبهء 213 .