ترديد و شكى در آن نيست ولى علم محض است ، قابل اين كه در يك لابراتوار يا شبه لابراتوار تجربه شود و در مقام عمل تأييد گردد نيست و حال آنكه حقيقت است و از هر حقيقتى براى انسان روشنتر است .
رابطهء علم و عمل مسألهاى است كه شعب زيادى دارد و در دنياى اروپا و بالخصوص در ماركسيسم [ ارزش زيادى براى آن قائل شدهاند ] . از مواردى كه انصافا بايد براى ماركسيسم امتياز قائل شد اين است كه براى « عمل » ارزش زياد قائل شده است كه ان شاء اللّه اگر موفق شدم آن را با ارزشهايى كه فرهنگ اسلام براى « عمل » در كليد انديشه بودن - مخصوصا در معارف معنوى - قائل است مقايسه مىكنم ؛ آنوقت مىبينيد كه مطلب چقدر جالب [ از كار ] در مىآيد . اسلام اين را قبول ندارد كه تنها محك و تنها معيار براى سنجش صحّت انديشه ، عمل است . اينجاست كه راه دو مكتب - در عين اينكه در قسمتهايى از باب عمل خيلى به يكديگر نزديك مىشوند - يك مرتبه در مسئلهء معيار [ شناخت ] از يكديگر دور مىشود آن هم به فاصلهء زمين تا آسمان . حال كداميك درست است ؟ ان شاء اللّه در جلسات آينده اين مطلب را برايتان مطرح مىكنم .
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 459
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٤٥٩