فصل سى و هشتم لشگرگاه سلطانيه - پردهسراى شاه و همراهانش در شكارگاه -
تفصيل شكارهاى گوناگون كه با شاهين انجام مىگيرد - باريابى براى اجازه مرخصى .
دشت سلطانيه به شكل تخممرغى است كه درازاى آن نه تا ده فرسخ ( ليو ) و در امتداد شرقى غربى است . پيرامونش را پشتههاى بيحاصل و سترون پوشانده و جويبارهاى بسيارى در آن روان است . اين دشت پر از مرغزار است و خيلى فراوان سيراب مىشود و براى سوارهنظام چراگاه خوبى است .
لشكرگاه تقريبا به شكل دايره بود . سراپردهء شاهى در مركز جاى داشت و درش رو به قبله باز مىشد . خرگاه اصلى كه به كار ديوانخانه يا بارگاه مىخورد با نه تا ديرك كه 25 تا 30 پا بلنديش مىشد برافراشته گرديده بود و بر سر ديركها گلولههاى مسى مطلا نهاده بودند و فاصلهء آنها از هم تقريبا ده پا مىشد . پارچههاى ابريشمى قلابدوزى شدهء زربفت ، ديوارهاى آن خرگاه بشمار مىرفت و قاليهاى گرانبها روى زمين را پوشانده بود . شاه بر روى سكوئى كه در كنج خرگاه در طرف راست حاضران گذاشته بودند مىنشست .
ديوانخانه مانند اغلب سراپردههاى شاهى سه حصار دارد . نخستين ديوارهاش كه قسمت بيرونى آنست از جنس پارچهء خشنى است كه به كمك طناب و ميخ چوبى سرپايش كردهاند ؛ دومين ديواره كه جنسش از تافته است از پارچهاى ريزبافت درست شده كه مىتوان مانند پرده آن را بالا زد ؛ سومين ديواره از يك