اين وجودها ، نه از اين علمها ، نه از اين قدرتها ، نه از اين حياتها . روى هم رفته صفات خدا اطلاق دارند و با نفى نگهدارى مىشوند چنان كه ذات نيز چنين بود .
اكنون بايد ديد كه اين صفات را چگونه و از چه راه مىتوان اثبات كرد .
شرح
ذهن هميشه براى درك و تصور حقايقى كه از درك مستقيم آنها ناتوان است به اين وسائل متشبّث مىشود يعنى از طريق غير مستقيم ، تصور معقول و صحيحى به دست مىآورد .
پس معلوم شد تصور خداوند در آن حدود كه براى فلسفه ، تحقيق دربارهء وجود يا عدم آن را ميسر سازد ، براى ذهن ممكن است .
و همچنين معلوم شد به همين نحو براى ذهن ادراك صفات بارى تعالى كه همه نامحدود و غير متناهى مىباشند نيز ميسر است . بارى تعالى علم نامحدود و حيات نامحدود و كمال و جمال نامحدود و اراده و مشيّت نامحدود و خير و رحمت نامحدود است . هيچ مانعى نيست كه ذهن نامحدودى صفات او را بشناسد .
اما اينكه حدود برد و پيشروى عقل در درك ذات و صفات ذات حق چه اندازه است ، مطلبى است كه از حدود اين بحث خارج است و در آينده اندكى دربارهء آن بحث خواهد شد .