باشيم ] ، بالاخره يا بايد من و يا تو ، يكى از اين دو . آنگاه نتيجه مىگيرد ، مىگويد :
عشق مولا كى كم از ليلاستى * بنده بودن بهر او اولاستى
غرض اين است كه [ اگر ما انسان را موجودى صد درصد مادّى ندانيم ] همهء مقولات انسانى ، همهء مختصّات انسانى ، همهء ويژگيهاى انسانى و همهء امورى كه انسان را از غير انسان متمايز مىكند قابل توجيه است ، اگر نه ، قابل توجيه نيست .
توجيهاتى كه كردهاند ، توجيهات مادّى ، مخصوصاً توجيهات ماركسيستى ، در واقع توجيه نيست و نتوانستهاند توجيه كنند . يك توجيهى در اين زمينه هست و آن توجيه اگزيستانسيا ليستهاست . اينها خواستهاند قضيّه را به شكل ديگر توجيه كنند ، يعنى در عين قبول كردن مادّى بودن انسان بتوانند سر ارزشهاى انسانى را به يك بالينى به اصطلاح بگذارند . اين ديگر ان شاء اللَّه باشد براى جلسهء بعد .