مخصوصاً كلمهء « اذن پروردگار » اضافه مىشود كه توهّم نشود كه كسى از خودش در مقابل ذات حق استقلال دارد و همه بدانند كه « لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ الّا بِاللّهِ » هر حول و قوّهاى - اعمّ از اندك يا بسيار ، كوچك يا بزرگ - متّكى به ذات اقدس احديّت است ؛ هر موجودى در هر مرتبهاى مجراى اراده و مشيّت الهى است و مظهرى از مظاهر آن است ؛ پيامبران در هر كار و از جمله در اعجاز خود متّكى و مستمدّ از منبع لا يزال غيبى هستند .
در سورهء مباركهء نمل ، داستان سليمان و ملكهء سبا را نقل مىكند . سليمان ، ملكهء سبا را احضار مىكند و ملكه به حضور سليمان روانه مىشود . سليمان از حاضران مجلس مىخواهد كه تخت ملكه را پيش از ورود خودش حاضر نمايند . برخى داوطلب مىشوند و سليمان به نوع كار آنها راضى نمىشود تا آنكه :
قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ
( 1 ) .
آن كه دانشى از لوح محفوظ نزد او بود گفت : من پيش از آنكه چشم به هم بزنى آن را حاضر مىكنم ( و حاضر كرد ) .
تعبير قرآن اين است كه آن دانشمند گفت : « من آورندهء آن در اين مدّت كم هستم » . پس حول و قوّه را به خود نسبت مىدهد و بعلاوه مىگويد آن كه دانشى از لوح محفوظ نزدش بود چنين گفت ؛ اشاره به اينكه اين كار خارق العاده را به موجب نوعى دانش كرد و آن دانش از نوع علومى كه در دفترهاى بشرى تاكنون ثبت شده نيست ؛ دانشى است كه با ارتباط و اتّصال به لوح محفوظ يعنى با قرب به ذات حق مىتوان بدان رسيد .
و باز قرآن صريحا دربارهء خود اين پيامبر مىگويد :
فَسَخَّرْنا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخاءً حَيْثُ أَصابَ وَ الشَّياطِينَ كُلَّ بَنَّاءٍ وَ غَوَّاصٍ وَ آخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفادِ ، هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسابٍ
( 2 ) .
ما باد را مسخّر وى ساختيم در حالى كه به آسانى به امر و ارادهء او هر جا بخواهد
هامش
( 1 ) . نمل / 40 .
( 2 ) . ص / 36 - 39 .