در اينجا قرآن سرّ لزوم اجتناب و احتياط از بيگانه را اين مىداند كه آنها دوست دارند ديگران نيز به كيش و آيين آنها درآيند . مگر صرف دوستى و تمايل آنها به اين كار چه خطرى را به همراه دارد ؟
اينجا قرآن منشأ اصلى خطر را گوشزد مىكند . آنها وقتى دوست دارند ، تنها دوستى و تمايلشان نيست بلكه براى نيل به اين هدف مىكوشند و از هر راهى جدّيت مىكنند .
همهء اينها ايجاب مىكند كه روابط مسلم با غير مسلم محتاطانه باشد ، مسلمان از خطر غافل نماند ، فراموش نكند كه عضو يك جامعهء توحيدى است و آن غير مسلم عضو يك پيكر و جزء يك اجتماع ديگر است ، امّا هيچيك از آنها ايجاب نمىكند كه مسلمان با غير مسلمان بكلّى قطع ارتباط كند ، روابط اجتماعى و اقتصادى و احياناً سياسى نداشته باشد . البتّه همه مشروط است [ به اين ] كه منطبق با مصالح كلّى جامعهء اسلامى بوده باشد .
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 262
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٢٦٢