با يكديگر نزاع نكنيد و اختلاف نداشته باشيد كه سست و ضعيف خواهيد شد و بو و خاصيت خود را از دست خواهيد داد .
جدال و اختلاف ، كيان و شخصيّت جامعهء اسلامى را منهدم مىكند . ايمان ، اساس دوستى و و داد و ولاء مؤمنان است . قرآن كريم مىفرمايد :
وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ
( 1 ) .
مردان مؤمن و زنان مؤمنه بعضى ولىّ بعضى ديگرند ، به معروف امر مىكنند و از منكر بازمىدارند .
مؤمنان نزديك به يكديگرند و به موجب اينكه با يكديگر نزديكاند ، حامى و دوست و ناصر يكديگرند و به سرنوشت هم علاقهمندند و در حقيقت به سرنوشت خود كه يك واحد را تشكيل مىدهند علاقه مىورزند و لذا امر به معروف مىكنند و يكديگر را از منكر و زشتيها بازمىدارند .
اين دو عمل ( امر به معروف و نهى از منكر ) ناشى از و داد ايمانى است و لذا اين دو جمله -
يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ -
- بلافاصله به دنبال بيان ولاء ايمانى مسلمانان واقع شده است .
علاقه به سرنوشت اشخاص از علاقه به خود آنها سرچشمه مىگيرد . پدرى كه به فرزندان خويش علاقه دارد قهراً نسبت به سرنوشت و رفتار آنان نيز احساس علاقه مىكند ؛ امّا ممكن است نسبت به فرزندان ديگران در خود احساسى نكند ، چون نسبت به خود آنها علاقهاى ندارد تا به سرنوشتشان نيز علاقهمند باشد و كار نيكشان در او احساس اثباتى به وجود آورد و كار بدشان احساس نفيى .
امر به معروف در اثر همان احساس اثباتى است و نهى از منكر در اثر احساس نفيى ، و تا دوستى و محبّت نباشد اين احساسها در نهاد انسانى جوشش نمىكند .
اگر انسان نسبت به افرادى بىعلاقه باشد ، در مقابل اعمال و رفتار آنها بىتفاوت است ، امّا آنجا كه علاقهمند است ، محبّتها و مودّتها او را آرام نمىگذارند و
هامش
( 1 ) . توبه / 71 .