ثالثا : اينكه گفته شد قرآن مدّعى است كه رهبران ، پيامبران ، پيشتازان و شهيدان منحصرا از ميان مستضعفان برمىخيزند اشتباه ديگرى است در مورد قرآن .
قرآن هرگز چنين سخنى نگفته است .
استدلال به آيهء
« هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ . . .
كه ادّعا شده پيامبر از ميان « امّت » برخاسته و امّت مساوى است با تودهء مردم ، مضحك است . « أمّيين » جمع « أمّى » است كه به معنى درس ناخوانده است و « امّى » منسوب به « امّ » است نه « امّت » ، و تازه « امّت » يعنى جامعه كه مركّب است از گروههاى و احيانا از طبقات مختلف و به هيچ وجه به معنى تودهء مردم نيست . از آن مضحكتر استدلال به آيهء 75 از سورهء قصص دربارهء شهيدان است . آيه اين است :
« وَ نَزَعْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً فَقُلْنا هاتُوا بُرْهانَكُمْ
. اين آيه را چنين تفسير ( و در حقيقت مسخ ) كردهاند : ما از هر امّت ( تودهء مردم ) شهيدى ( كشتهشدهاى در راه خدا ) بر مىانگيزيم ، يعنى از او فردى انقلابى مىسازيم ، و آنگاه به امّتها مىگوييم هركدامتان برهان خود را كه همان شهيد و شخصيّت انقلابى كشته شده در راه خداست ، بياوريد .
اوّلا اين آيه دنبالهء آيهء ديگرى است و هر دو مربوط به قيامت است . آيهء قبل اين است :
وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ .
روزى كه خداوند مشركان را ندا مىكند كه شريكانى كه براى من گمان مىبرديد كجايند .
ثانيا معنى « نزعنا » اين است كه جدا مىكنيم ، نه اينكه او را مىشورانيم و بر مىانگيزانيم .
ثالثا « شهيد » در اين آيه به معنى كشته شده در راه خدا نيست ، به معنى گواه بر اعمال است كه قرآن هر پيامبرى را گواه بر اعمال امّت مىخواند . در قرآن حتّى يك مورد هم نمىتوان يافت كه كلمهء « شهيد » به معنى رايج امروز يعنى « كشته شده در راه خدا » آمده باشد . البتّه شهيد به معنى رايج امروز در زبان رسول خدا و ائمّهء اطهار آمده امّا در قرآن نيامده است . پس مىبينيم كه چگونه آيات قرآن براى اينكه يك انديشهء نامربوط ماركسيستى توجيه شود ، مسخ مىگردد .