آيه وضو
در كشاف ذيل آيه وضو آمدهاست : اگر بگويى آنان كه أَرْجُلَكُمْ را به جر قرائت كردهاند و در حكم مسح قرار دادهاند ، با مطالب قبلى سازگار نيست ، مىگويم : در بين اعضاى سه گانه كه شستن آن لازم است ، اگر بر پا آب بريزند در مظنه اسراف مذموم است پس بايد بر چهارمى كه رؤسكم باشد عطف گردد ، و ميانه روى در مصرف آب هم رعايت شود . مؤلف كشف گويد : اگر مراد خدا مسح پا بود ، بايد مىگفت الى الكعاب ، نه الى الكعبين يا مىگفت الى الكعب ، چون كعب مفصل قدم است و در هر پا بيش از يك كعب نيست . اگر مراد كل واحد بود ، بايد مفرد ( كعب ) مىآمد و در غير اين صورت جمع ( كعاب ) مىآمد . اگر مراد خدا شستن بود ، مراد از كعبين ، ناشزان است . كه در هر پا دو عدد است . و تثنيه به اعتبار ، هر يكى از دو پا است . حال چون مقابله به اعتبار غايت و صاحب غايت است . اراده قول اول نشدهاست . فخر رازى نيز مىگويد : جمهور فقهاء معتقدند كه كعبين عبارت است از دو استخوانى كه دو طرف ساق پا است . اماميه و هركس مسح پا را واجب دانسته مىگويد : كعب دايره مانندى است ، مانند كعب گوسفند و گاو كه در زير استخوان ساق قرار گرفتهاست و مفصل ساق و قدم است . محمد بن حسن شيبانى و اصمعى اين قول را پذيرفتهاند . ايشان مىافزايد : دليل اماميه اين است كه كعب همان استخوان مخصوصى است كه در انسان و همهى حيوانات وجود دارد ، و مفصل همان كعب است و كعب نيزه نيز بهخاطر مفصلهايش كعب گويند .