يحيى » معروف به « دهقان » ، نيز طى مكتوبى ، تأثير سوء اختلاف بين « فارس بن حاتم » و « على بن جعفر » بر شيعيان و اين را كه اين امر سبب شده برخى از شيعيان موقتا از پرداخت وجوه شرعى اجتناب كنند به اطلاع امام عليه السّلام رساند . امام هادى عليه السّلام نيز در پاسخ چنين نگاشتند :
« فارس بن حاتم را كه خداوند او را خوار و از رحمت خويش دور گرداند ، تكذيب كرده و مورد هتك قرار دهيد . او در همه دعاوى خويش كاذب است ؛ ولى خود را از درگيرى آشكار با وى به دور داريد و از مشورت و همنشينى با وى بپرهيزيد ؛ و زمينه فتنهجويى برايش مهيّا نكنيد . خداوند شرّ او و هر آنكه را مثل او است دفع فرمايد » . 7888712 خ 0 21 خ
اين پاسخ حاكى از آن است كه امام عليه السّلام در ابتداى امر ، در مواجهه با انحراف و افساد « فارس بن حاتم » محتاطانه گام برمىداشت و از اينكه برخورد با وى موجب پيدايش فتنهاى عمومى در جامعه شيعه شود ، ابا داشتند . مهمترين دليل اين امر ، مىتوانسته اين باشد كه هر برخورد حساب نشدهاى با فردى منحرف و فاسد همچون « فارس » ، كه تا اين زمان در نقش وكيل ارشد امام هادى عليه السّلام ، داراى جايگاهى ممتاز در جامعه شيعه بود ، قبل از آنكه چهره حقيقى وى براى شيعيان روشن شود ، موجب بروز تنشهاى بيشتر مىشد ! علاوه بر آنكه ، نمىبايست خطر بنى عباس و تحريك آنان عليه امام عليه السّلام و شيعيان ، به وسيله « فارس بن حاتم » ، يا در اثر برخورد امام و شيعيان با « فارس بن حاتم » را از نظر دور داشت .
در راستاى اقدامات پنهانى و محتاطانه امام عليه السّلام و كارگزاران سازمان وكالت بر عليه « فارس بن حاتم » ، شيعيانى كه نادانسته همچنان اموال و وجوه شرعى را در سامرّا به « فارس » تحويل مىدادند ، شناسايى مىگرديدند و با ايجاد ارتباط مخفى توسط وكلاى امام عليه السّلام با آنان ، حقيقت جريان « فارس » براى ايشان معلوم مىشد . يكى از اين شيعيان ، « على بن عمرو عطار » است كه به احتمال ، از وكلاى امام عليه السّلام در ناحيه قزوين بوده است .
او معمولا اموال و وجوه شرعى را از طريق « فارس » به امام هادى عليه السّلام مىرساند . وى در سفرى كه بدين منظور ، پس از انحراف « فارس » ، به سامرّا انجام داد ، به نزد « فارس » رفته و تصميم داشت اموال را به او تحويل دهد ، كه با روشنگرى وكلاى مبرّز امام عليه السّلام از اين كار منصرف شد ! « ابو يعقوب يوسف بن سخت » نقل كرده كه :
سازمان وكالت و نقش آن در عصر ائمة ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 652
مساهمون: محمدرضا جبارى
ص٦٥٢