همراه « احمد بن اسحاق » و « حاجز بن يزيد وشّاء » مشغول فعاليت شد . از جمله شواهد اين مدّعا آنكه ، شيخ صدوق با ذكر لقب وى ( العطّار ) وى را در رديف آن دسته از وكلاى بغداد ذكر مىكند كه موفق به رؤيت حضرت مهدى عليه السّلام و وقوف بر معجزاتش شدهاند . 4658712 خ 0 562 خ
همچنين كشّى از « ابو حامد احمد بن ابراهيم مراغى » روايتى بدين مضمون نقل كرده است : « كتب ابو جعفر محمد بن احمد بن جعفر القمى العطار و ليس له ثالث فى الارض فى القرب من الاصل ( فى الارض فى المغرب و المشرق ) يصفنا لصاحب الناحية عليه السّلام فخرج : وقفت على ما وصفت به أبا حامد اعزّه الله بطاعته و فهمت ما هو عليه » ؛ 5658712 خ 0 563 خ كه از تعبير « ليس له ثالث فى الارض » مىتوان ميزان قرب « محمد بن احمد » را به ناحيه مقدّسه استنباط كرد . همچنين از اينكه وى واسطه معرفى « ابو حامد مراغى » به ناحيه مقدّسه مىشود ، و نامهاى در اين خصوص ارسال ، و پاسخ آن را دريافت مىكند نيز مىتوان وكالت وى براى ناحيه مقدّسه و اين را كه وى از واسطههاى صدور توقيعات بوده ، استنباط نمود . در انتهاى اين روايت نقل شده كه « محمد بن احمد » به « ابو حامد مراغى » پيشنهاد كرد كه قسمت مربوط به خودش را از توقيع ياد شده استنساخ كند و توقيع را باز گرداند ! و علت اين امر آن بود كه در آن توقيع ، برخى اوامر و نواحى در مورد كابل و غير آن وجود داشت ؛ و اين نيز حكايت از آن دارد كه « محمد بن احمد » كار نظارت بر فعاليت وكلا در نواحى شرق سرزمين اسلام را بر عهده داشته است . درباره همكارى « محمد بن احمد » با سفير اول ، گرچه نمونه خاصى در دست نيست ، ولى روايت مربوط به « احمد دينورى » دلالت بر آن دارد كه « محمد بن احمد » در اولين يا دومين سال غيبت ، در بغداد به عنوان دستيار سفير دوم انجام وظيفه مىكرده است . از اينرو مىتوان استظهار نمود كه وى در دوران كوتاه سفارت سفير اول نيز در كنار او مشغول به خدمت بوده است . بنا بر اين روايت ، « احمد دينورى » كه از سوى مردم دينور و قرميسين مأموريت مىيابد تا در پى شناسايى باب حضرت حجت عليه السّلام به بغداد برود ، پس از مقدارى فحص و تحقيق ، سرانجام موفق به ديدار « ابو جعفر عمرى » ، سفير دوم ، مىشود و او نيز وى را به سامرّا مىفرستد ، و در آنجا پس از مشاهده توقيع ناحيه مقدّسه و يقين به صدق دعوى بابيّت توسط « ابو جعفر عمرى » ، به امر ناحيه مقدّسه مجددا به بغداد باز مىگردد . در آنجا هنگامى كه به ملاقات « ابو جعفر عمرى » مىرود ، توقيع ناحيه مقدّسه نيز در همان زمان
سازمان وكالت و نقش آن در عصر ائمة ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 557
مساهمون: محمدرضا جبارى
ص٥٥٧