جعفر اسدى » و امر به قبض دكانهاى متعلق به ناحيه مقدسه از « محمد بن هارون همدانى » ( كافى ، ج 1 ، ص 524 ، ح 6 ) و توقيع ناحيه مقدسه به يكى از شيعيان اهل قراى سواد و ردّ وجوه شرعى ارسالى ، به علت آميختگى آن با اموال پسر عمّش ( كمال الدين و تمام النعمة ، ص 486 ، ح 6 ) .
شرح
5326712 خ 0 ( 150 ) خ براى نمونه ، نك : توقيع امام عسكرى عليه السّلام به « ابو طاهر بلالى » در معرفى جانشين خود ( كمال الدين و تمام النعمة ، 499 ، ح 24 و كافى ، ج 1 ، ص 328 ، ح 1 ) و توقيع ناحيه مقدسه به « احمد بن خضر » كه در طلب حجّت زمانش بود ؛ در اين توقيع آمده است : « من بحث فقد طلب ، و من طلب فقد دلّ ، و من دلّ فقد اشاط و من اشاط فقد اشرك » ؛ يعنى : « هر آن كس كه كنجكاوى كند در پى جستجو و طلب برآيد ؛ و هر آنكس كه جستجو كند ، راهنمايى مىشود ؛ و هر آنكس كه راهنمايى شود ، ( در نتيجهء رفت و آمد ) موجب هلاكت ( ديگران ) مىگردد ؛ و هر آنكس كه سبب هلاكت ديگرى شود مشرك گشته است . » لذا وى از طلب منصرف شد و بازگشت ؛ چرا كه عصر ، عصر غيبت بود و بروز حضرت براى شيعيان ، خطرآفرين ( همان ، ص 509 ، ح 39 و كتاب الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 196 ) و توقيع امام هادى عليه السّلام به « على بن عمرو عطار » و « ابو بكر فهفكى » و « شاهويه بن عبد الله جلاب » در معرفى فرزند بزرگترش به عنوان جانشين ( ارشاد ، ص 336 ؛ اثبات الوصية ، ص 237 و كافى ، ج 1 ، ص 326 ، ح 7 و ص 328 ، ح 12 و ص 327 ، ح 11 ) و توقيع امام هادى عليه السّلام كه حاوى وصيت آن جناب درباره جانشينى امام عسكرى عليه السّلام بود و آن را هنگام رحلت به خادمش سپرد و او نيز ده نسخه استنساخ نمود و به سران شيعه داد ( كشف الغمه ، ج 3 ، ص 234 و كافى ، ج 1 ، ص 324 ، ح 2 ) و پاسخ مكتوب امام رضا عليه السّلام به « ابن قياما واسطى » و اخبار از تولّد امام جواد عليه السّلام در آينده به عنوان جانشين آن جناب ( كشف الغمة ، ج 3 ، ص 199 ) و توقيعات امام كاظم عليه السّلام از حبس به « حسين بن مختار » و « على بن يقطين » در معرفى امام رضا عليه السّلام به عنوان جانشين ( كافى ، ج 1 ، ص 312 - 313 ، ح 8 ، 9 و 10 . )
6326712 خ 0 ( 151 ) خ براى نمونه ، نك : توقيع امام عسكرى عليه السّلام به « شفيع خادم » ، از كارگزاران حكومت در مصر ، و امر به استرداد زمين غصب شده متعلق به « سيف بن ليث » ( مناقب آل ابى طالب ، ج 4 ، ص 433 و كافى ، ج 1 ، ص 511 ، ح 18 ) و نامه شكايتآميز « محمد بن حجر » به