در عصر امام هادى عليه السّلام نيز چندين تن به ناگاه مدعى بابيّت آن جناب شدند . برخى از اينان در عصر غيبت صغرا هم به اين دعاوى باطل خود ادامه دادند . اسامى اينها طبق نقل كشّى ، عبارت است از : « على بن حسكة حوار قمى » ، 1975712 خ 0 87 خ « قاسم بن يقطين قمى شعرانى » ، 2975712 خ 0 88 خ « حسن بن محمد بن باباى قمى » ، 3975712 خ 0 89 خ « محمد بن نصير نميرى فهرى » 4975712 خ 0 90 خ و برخى مثل :
« موسى سوّاق » 5975712 خ 0 91 خ و « محمد بن موسى شريقى » . 6975712 خ 0 92 خ وجه مشترك اينها ، عقايد غلوّآميزشان درباره امامان شيعه عليهم السّلام ، تعطيلى اعمال و فرايض و احيانا فسادهاى اخلاقى و جنسى بود . اينان فرايض دينى ، همچون نماز و زكات و . . . را نه به معنى حقيقى ، بلكه كنايه از افراد و رجالى مىدانستند كه تمثّل و تجسّم اين اعمالند . همينطور ، امام معصوم عليه السّلام را موجودى قديم و ازلى مىپنداشتند و خود را نمايندگان و انبيا و يا ابواب آن موجودات ازلى معرفى مىكردند . 7975712 خ 0 93 خ و قراين حكايت از آن دارد كه با اين دعاوى دروغين ، اموال و وجوه شرعى را كه بايد در مجراى صحيح خود ، يعنى در دست كارگزاران سازمان وكالت قرار مىگرفت ، از شيعيان اخذ كرده و مصرف مىكردند . 8975712 خ 0 94 خ برخى از آنان همچون « محمد بن نصير » ، علاوه بر اين دعاوى و افعال باطل ، اعمال شنيع اخلاقى و جنسى نيز مرتكب شده و حتى دست به توجيه اين اعمال نيز مىزدند در مكتب وى برخى از محرّمات جنسى در شرع اسلام ، حلال اعلام شده بود ! 9975712 خ 0 95 خ
اين افراد جامعه شيعى آن عصر را از جهات فكرى ، اعتقادى و فرهنگى در خطر قرار داده بودند . همچنين سلامت اقتصادى و حيثيت سازمان وكالت را در مخاطره افكنده بودند . از اين رو امام هادى عليه السّلام و امام عسكرى عليه السّلام ، و در عصر غيبت صغرى امام عصر عليه السّلام ، بهطور جدّى به ايضاح چهره كريه اين افراد فاسد و منحرف اقدام كردند و حتى بعضى از اصحاب خود را به برخورد جدّى فيزيكى با آنان مأمور كردند . 0085712 خ 0 96 خ اعلام لعن و تبرّى از آنان از سوى ائمّه عليهم السّلام و دستور اعلام اين لعن و تبرّى به تمامى شيعيان ، بهترين شيوه برخورد با اين افراد بود . امام هادى عليه السّلام طى مكتوبى ، با لعن « قاسم يقطينى » و « على بن حسكه قمى » چنين نگاشت : « إن شيطانا ترائى للقاسم فيوحى اليه زخرف القول غرورا . . . » . 1085712 خ 0 97 خ و در پاسخ برخى از شيعيان كه درباره ادعاى باطل « على بن حسكه » مبنى بر الوهيت امام و بابيّت و نبوّت خودش و ساير عقايد انحرافى او سؤال كرده بودند چنين نگاشت : « . . ابن حسكه كه لعن خدا بر او باد ، دروغ مىگويد ؛ من وى را جزو موالى
سازمان وكالت و نقش آن در عصر ائمة ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 199
مساهمون: محمدرضا جبارى
ص١٩٩