كيسهاى مشتمل بر دو هزار درهم به آنان داد تا به حضرت برسانند . اين دو صحابى حضرت با وجود مواظبت تمامى كه درباره اين اموال مىنمودند ، در نزديكى مدينه ناگاه كيسه مزبور را مفقود يافتند ! وقتى به حضور حضرت رسيدند معلوم شد كه آن جناب شبانگاه به سبب نياز به آن مال ، از طريق يكى از شيعيان جنّى ، آن كيسه را وصول نمودهاند ! 0525712 خ 0 314 خ اين نقل نيز به خوبى حاكى از ارسال اموال ، هدايا و وجوه شرعى از سوى شيعيان خراسان به حضور امام صادق عليه السّلام ، به عنوان رياست سازمان وكالت است ؛ و مىتوان احتمال داد كه اين دو نفر ، وكلاى اعزامى و سيّار حضرت به ناحيه خراسان براى جمع وجوه شرعى ، هدايا ، زكوات و نذورات بودهاند .
مؤيد اين معنى آن است كه وجود چنين رابطهاى بين شيعيان خراسان و امام صادق عليه السّلام در مدينه ، حتى براى منصور ، خليفه عباسى نيز مخفى نبوده است . وى با توجه به وجود چنين زمينههايى ، كسى از جاسوسان خود را مأمور مىكند كه در لباس يكى از شيعيان خراسان ، اموالى را مثلا از جانب ساير شيعيان آن ديار نزد امام صادق عليه السّلام و بعضى از رهبران علويان ببرد و هر كدام كه پذيرفتند ، گزارش را به منصور انتقال دهد .
البته اين توطئه با هوشيارى امام صادق عليه السّلام خنثى مىشود و حضرت در برخورد با آن فرد جاسوس خطاب به وى مىفرمايد : « اى فلانى ، تقواى الهى پيشهساز و اهلبيت محمد صلّى اللّه عليه و إله را فريب مده ، چرا كه آنان قريب العهد به دولت بنى مرواناند و همگى محتاج مىباشند » . سپس حضرت تمامى ماجراى پنهان بين آن مرد و منصور را براى وى بازگو مىكنند ! 1525712 خ 0 315 خ
شواهدى نيز حاكى از استمرار اين ارتباط در عصر امام كاظم عليه السّلام است ؛ گرچه نصوص تاريخى نسبت به اين عصر نيز تصريحى به اسامى وكلاى ناحيه خراسان ندارند .
راوندى نقل كرده كه گروهى از شيعيان خراسان ، فردى را از ميان خودشان كه مكنّى به ابو جعفر بوده ، همراه اموال و كالاهايى كه متعلق به مقام امامت بود و همچنين تعدادى مسأله ، و نيز سؤالاتى از باب استشاره ، به مدينه فرستادند تا وى ضمن تحويل اموال ، پاسخ مسايل و مشاورات را نيز دريافت دارد . وى پس از رسيدن به كوفه و حضور در جمع شيعيان ، مطلع مىشود كه امام صادق عليه السّلام رحلت نموده و امامت به فرزند بزرگ ايشان ، امام كاظم عليه السّلام رسيده است . از اين رو به سمت مدينه حركت مىكند و در آنجا با ادعاى كذب امامت ، توسط عبد اللّه بن جعفر الصادق عليه السّلام مواجه مىشود . وى پس از
سازمان وكالت و نقش آن در عصر ائمة ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 133
مساهمون: محمدرضا جبارى
ص١٣٣