از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه سعيد بن جبير اعتقاد به امامت زين العابدين عليه السّلام داشت ، و ثناى آن جناب بسيار مىگفت ، و به اين سبب حجّاج لعين او را شهيد كرد ، چون سعيد را به نزد آن ملعون بردند ، گفت : توئى شقى بن كسير ؟ سعيد گفت : مادر من نام مرا بهتر از تو مىدانست و او مرا سعيد بن جبير نام كرد ، حجّاج گفت : چه مىگوئى در شأن أبو بكر و عمر در بهشت مىدانى ايشان را يا در جهنّم ؟ سعيد گفت : اگر داخل بهشت شوم و اهل بهشت را ببينم خواهم دانست كه در بهشت است ، و اگر داخل جهنّم شوم و اهل جهنّم را ببينم خواهم دانست كه در جهنّم است ، حجّاج گفت : چه مىگوئى در حق خلفاى ديگر ؟ سعيد گفت : مرا بر ايشان وكيل نكرده‌اند ، حجّاج گفت : كدام يك را دوست‌تر مىدارى ؟ گفت : هر يك از ايشان كه نزد خالق من پسنديده‌تراند ، حجّاج گفت : كدام يك نزد خالق تو پسنديده‌تراند ؟ سعيد گفت : اين علم نزد كسى است كه آشكار و پنهان ايشان را مىداند ، حجّاج گفت : نمىخواهى به من راست بگوئى ؟ سعيد گفت : نمىخواهم به تو دروغ بگويم ، پس آن لعين امر كرد به قتل او « 1 » . و يافعى از علماى مخالفان نقل كرده است كه حجّاج بعد از شهادت سعيد زياده از چهل روز زنده نبود ، و در ايّام مرض موت بيهوش مىشد و باز به هوش مىآمد و مىگفت : چه مىخواهند از من سعيد بن جبير ؟