جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 761

از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه آسمان بر حسين عليه السّلام چهل روز خون گريست « 1 » . و از ام سليم روايت كرده است كه چون آن حضرت را شهيد كردند ، از آسمان خون باريد كه خانه‌ها و ديوارها سرخ شد « 2 » . و از تفسير ثعلبى و غير آن روايت كرده‌اند كه اين حمرتى كه در افق ظاهر مىشود ، بعد از قتل آن حضرت به هم مىرسيد « 3 » . و در تاريخ فسوى از اسود بن قيس روايت كرده است كه چون آن حضرت را شهيد كردند ، سرخى از جانب مشرق بلند شد و سرخى از جانب مغرب بلند شد ، و در ميان آسمان نزديك شد كه به يكديگر برسند ، و تا شش ماه چنين ماند « 4 » . و از ابو قبيل روايت كرده است كه چون آن حضرت را شهيد كردند ، آفتاب گرفت و تاريك شد به مرتبه‌اى كه ستاره‌ها در ميان روز ظاهر شد و ما گمان كرديم كه قيامت برپا شده است « 5 » . و در بعضى از كتب معتبره از ام حيان روايت كرده‌اند كه از روز شهادت آن حضرت تا سه روز ، هوا تاريك شد ، و هر سنگى را كه بر مىداشتند از زيرش خون مىجوشيد « 6 » . شيخ طوسى به سند معتبر از عمّار بن ابى عمّار روايت كرده است كه در روز قتل امام حسين عليه السّلام آسمان خون تازه بر زمين باريد « 7 » . ابن بابويه به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه چون حضرت سيّد شهدا حسين بن على عليه السّلام را به ضربتهاى شمشير از كار انداختند و آمدند كه سر مبارك آن سرور را جدا كنند ، منادى از جانب رب العزّه از ميان عرش ندا كرد كه : اى امّت متحيّر شده ستم‌كننده بعد از پيغمبر خود ! خدا توفيق ندهد شما را براى اضحى و فطر ، پس حضرت