جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 759

ايضاً به سند معتبر از حارث اعور روايت كرده است كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : پدر و مادرم فداى حسين باد كه در پشت كوفه كشته خواهد شد ، و به خدا سوگند كه گويا مىبينم انواع وحشيان را كه گردنها بسوى قبر مطهّر او دراز كرده باشند ، و براى او نوحه و گريه كنند از اوّل شب تا صباح . چون چنين امرى واقع شود ، زينهار كه جفا مكنيد بر او ، و زيارت او را ترك ننمائيد « 1 » . ايضاً به سند معتبر روايت كرده است كه روزى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در مسجد كوفه نشسته بود ، ناگاه حضرت امام حسين عليه السّلام به نزد آن حضرت آمد ، پس حضرت دست بر سر مبارك او گذاشت و فرمود : اى فرزند ! حق تعالى جماعتى را در قرآن تعبير فرموده است كه بر هلاك ايشان زمين و آسمان بگريست ، و به خدا سوگند كه تو را خواهند كشت ، و آسمان و زمين بر تو خواهند گريست « 2 » . به اسانيد معتبرهء ديگر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه براى قتل حسين آسمان و زمين گريستند « 3 » . و به روايت ديگر فرمود : آسمان بر حسين بن على و يحيى بن زكريّا عليهما السّلام گريست و بر احدى غير ايشان نگريست ، راوى پرسيد كه : گريهء آسمان چه بود ؟ فرمود : چهل روز سرخ طلوع مىكرد و سرخ غروب مىكرد « 4 » . ايضاً روايت كرده است كه زن صالحه‌اى از اهل كوفه كه گفت : چون سيّد شهدا را كشتند ، تا يك سال و نه ماه آسمان مانند خون سرخ بود كه آفتاب ديده نمىشد « 5 » . ايضاً روايت كرده است از جمعى از اهل كوفه كه چون آن حضرت شهيد شد ، آسمان خاك سرخ بر سر مردم باريد « 6 » . ايضاً به سند معتبر از على بن الحسين عليه السّلام روايت كرده است كه روزى كه آسمان را آفريده‌اند ، بر كسى نگريسته است مگر بر يحيى و پدرم حسين عليهما السّلام ، راوى پرسيد كه : گريهء