جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 758

اصحاب او را بر ساير شهيدان فضيلت هست ، اى جبله چون نظر كنى بسوى آفتاب كه سرخ شده باشد مانند خون تازه ، بدان كه سيّد شهدا حسين شهيد شده است . جبله گفت : من روزى بيرون آمدم و شعاع آفتاب را ديدم كه بر ديوارها تابيده بود سرخ مانند جامه‌هاى بسيار رنگين ، پس فرياد زدم و گريستم گفتم : به خدا سوگند كه سيّد ما حسين شهيد شده است « 1 » . ابن قولويه روايت كرده است از مردى از اهل بيت المقدّس كه گفت : به خدا سوگند كه ما اهل بيت المقدس و نواحى آن در پسين روزى كه حسين بن على شهيد شد دانستيم كه آن حضرت شهيد شده است ، راوى گفت كه : چگونه دانستيد ؟ گفت : هيچ سنگ و كلوخى را بر نداشتيم مگر آنكه در زير آن خون تازه مىجوشيد ، و ديوارهاى مانند خون سرخ شده ، و سه روز خون تازه از آسمان مىباريد ، و در ميان شب شنيديم صداى منادى را كه ندا مىكرد به شعرى چند كه مضمون آنها اين بود : آيا اميد دارند امّتى كه كشتند حسين را شفاعت جدّ او را در روز حساب ؟ ! معاذ اللَّه نخواهند يافت شفاعت سيّد مختار و حيدر كرّار را كشتيد بهترين سواران معركهء شجاعت را ، و بهترين جوانان و پيران هر جماعت را ، و سه روز آفتاب تيره و گرفته بيرون مىآمد ، و ستاره‌ها در روز پيدا بودند . چون اندك وقتى گذشت ، خبر رسيد كه ابتداى اين ظهور غرايب آثار ، در روز شهادت جگرگوشهء سيّد ابرار بوده است « 2 » . ايضاً از زهرى به اسانيد معتبره روايت كرده است كه چون حسين بن على عليه السّلام شهيد شد ، هر سنگريزه‌اى كه از بيت المقدّس بر مىداشتند ، از زير آن خون تازه مىجوشيد « 3 » . ايضاً به اسانيد معتبره از امام محمّد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه گريستند بر حسين بن على عليه السّلام آدميان و جنّيان و مرغان و وحشيان ، تا آنكه آبهاى ديدهء خود را همه فرو ريختند « 4 » .