ابتداى عالم تا انقضاى بنى آدم واقع نشده و نخواهد شد ، و بايد كه وقوع اين امور باعث مزيد اعتقاد شيعيان و محبّان اهل بيت عليهم السّلام گردد ، زيرا كه هر كه در اين دنيا مرتبهاش نزد حق تعالى عظيمتر است بلاى او سختتر و ابتلاى او بيشتر است ، و دوستان خدا آرزومند اين بلاها و شدّتها مىباشند ، و پيوسته از حق تعالى به دعا و تضرّع مرتبهء شهادت و شدّت مصيبت را مىطلبند ، و آنها كه دوست و معبود خود را شناختهاند ، سر باختن را در راه او از اعظم سعادتها مىدانند ، و تعبهاى دنيا نزد ايشان راحت است ، و رضاى محبوب ايشان در هر چه باشد منتهاى لذّات ايشان است ، و بسيارى از پيغمبران را پوست سر كندند و به بدترين سياستها كشتند .
و در احاديث معتبره وارد شده است كه اكثر پيغمبران از قوم خود مذلّتها و آزارهاى عظيم كشيدند ، و حق تعالى براى كرامت پيغمبر آخر الزّمان آن آزارها را بر اهل بيت آن حضرت مقرّر گردانيد كه موجب رفع درجات او و ايشان گردد ، و اگر ايشان در هنگام نزول بلا از روى حتم دعا مىكردند ، حق تعالى دعاى ايشان را رد نمىكرد ، و اگر دعا مىكردند كه آسمان به زمين آيد يا زمين سرنگون شود ، البتّه مىشد ، و ليكن به قضاى خدا راضى بودند و خواهان سعادت شهادت بودند . هر چند افواج ملائكه و جن به يارى آن حضرت مىآمدند ، قبول نمىكرد ، و جميع پيغمبران و اوصياى ايشان آرزوى منزلت آن حضرت مىكردند ، و آن حضرت در دل شاد بود به رفتن ، و در راه دوست كشته شدن ، و آن سخنان كه به ظاهر مىفرمود براى اتمام حجّت بر آن كافران بود ، چنانچه از اخبار پيش ظاهر شد .
و آن جمعى كه در خدمت آن حضرت بودند ، و رشحهاى از درياى معرفت آن لجّهء علم ربّانى به ايشان رسيده بود ، از روى شوق خود را بر كشتن مىدادند ، و از الم تير و نيزه و شمشير پروا نداشتند .
و از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است كه حق تعالى مؤمن را به هر بلا مبتلا مىگرداند ، و نيست بلا مگر از براى مؤمن ، و ليكن او را از كورى و شقاوت آخرت نجات مىدهد . فرمود : حضرت امام حسين عليه السّلام در صحراى كربلا كشتگان خود را بر روى
جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 697
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٦٩٧