جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 395

جناب امام حسن و امام حسين عليهما السّلام دو امامند ، خواه قيام به امر امامت نمايند و خواه از جور ظالمان پنهان دارند « 1 » . ايضا از كتاب حلية الاولياء و مسند احمد و كتب بسيار از كتب معتبره روايت كرده است كه روزى حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را حالت نزول وحى به هم رسيد ، چون بازآمد فرمود : ملكى بر من نازل شد كه پيش از اين هرگز بر زمين نيامده بود ، از حق تعالى رخصت طلبيد كه بر من سلام كند بشارت دهد مرا كه حسن و حسين بهترين جوانان اهل بهشتند ، و فاطمه بهترين زنان اهل بهشت است « 2 » . به اسانيد بسيار از كتب عامّه روايت كرده است كه حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به جناب امام حسن عليه السّلام گفت كه : شبيه گرديده‌اى با من در صورت و سيرت « 3 » . ايضا به سندهاى بسيار از كتب ايشان روايت كرده است كه روزى حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به نماز ايستاد ، جناب امام حسن عليه السّلام در پهلوى او بود ، چون به سجده رفت ، جناب امام حسن بر دوش آن حضرت سوار شد ، حضرت سجده را طول داد ، راوى گفت كه : من سر برداشتم از سجده كه ملاحظه كنم سبب طول سجدهء آن حضرت چيست ، ديدم كه جناب امام حسن عليه السّلام بر كتف آن حضرت سوار شده است ، چون حضرت سلام نماز گفت ، صحابه گفتند : يا رسول اللّه سجده را طول دادى به حدّى كه پيشتر آن قدر طول نمىدادى ، ما گمان كرديم كه در سجده وحى بر تو نازل شده است ، حضرت فرمود كه : وحى بر من نازل نشد و ليكن اين پسر من بر دوش من بود نخواستم كه او را تعجيل كنم در فرود آمدن ، به اين سبب سجده را طول دادم « 4 » . به روايت ديگر : به آن جناب گفتند كه : تو اين پسر را رعايت مىكنى كه ديگران را نمىكنى ؟ آن جناب فرمود : اين ريحانهء من است « 5 » . ايضا از طريق مخالفان از جابر روايت كرده‌اند كه حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : هر كه