در احاديث معتبره از حضرت امام محمّد باقر و امام جعفر صادق عليهما السّلام منقول است كه : پى كنندهء ناقهء صالح ازرق ولد الزّنا بود ؛ و قاتل امير المؤمنين عليه السّلام ولد الزّنا بود ، قبيلهء مراد مىگفتند : ما پدر او را نمىشناسيم و نسب او را نمىدانيم ؛ و قاتل حسين بن على عليه السّلام ولد الزّنا بود ، به درستى كه نمىكشند پيغمبران و اولاد پيغمبران را مگر اولاد زنا « 1 » . در قرب الاسناد به سند معتبر از امام محمّد باقر عليه السّلام روايت كرده است : چون ابن ملجم را به نزد امام حسن عليه السّلام آوردند ، آن ملعون گفت : با خدا عهد كرده بودم كه پدر تو را بكشم ، وفا به عهد خود كردم ، اگر خواهى مرا بكش و اگر عفو كنى مىروم به نزد معاويه او را به قتل مىرسانم و تو را از شرّ او راحت مىدهم و باز به نزد تو مىآيم ، حضرت فرمود : تو را زود به جهنّم مىفرستم ، پس او را پيش طلبيد به دست مبارك خود گردن آن ملعون را زد « 2 » . در كتاب فرحة الغرى روايت كرده است كه : عبد اللّه بن جعفر از حضرت امام حسن عليه السّلام التماس نمود كه قصاص آن لعين را به او گذارد ، چون رخصت يافت سيخى در آتش سرخ كرد و در چشمهاى آن ملعون كشيد ، آن ملعون گفت : تبارك اللّه خلق الانسان من علق ، اى پسر برادر از ميل گرم سرمه در ديدهء من مىكشى ، پس حكم فرمود دستها و پاهايش را بريدند ، او سخن نگفت . چون حكم كرد كه زبانش را ببرند ، به جزع آمد ، مردى از