جلاء العيون ( فارسي ) — صفحة 260

« 1 » چون كنيزك آمد و اين آيه را خواند ، على عليه السّلام فرمود : بگو به خواتون خود كه : خدا تو را رحمت كند ، ايشان قدرت آن ندارند ، اگر ايشان مرا بكشند كه قتال خواهد كرد با ناكثان و قاسطان و مارقان ؟ پس حضرت وضو ساخت و مهيّاى نماز شد ، به مسجد در آمد و مشغول نماز شد ، خالد بن وليد آمد در پهلوى آن حضرت ايستاد ، پس ابو بكر در اثناى نماز پشيمان شد ، ترسيد كه چون على عليه السّلام شمشير بكشد اوّل او را بكشد ، پس تشهّد را بسيار طول داد تا آنكه نزديك شد كه آفتاب در آيد ، مىترسيد كه اگر سلام بگويد خالد به گفتهء او عمل كند فتنه‌اى برپا شود ، پس پيش از سلام نماز گفت : اى خالد مكن آنچه را گفته بودم ، اگر بكنى تو را خواهم كشت . بعد از آن سلام نماز گفت . پس امير المؤمنين به خالد گفت : تو را به چه چيز امر كرده بود ؟ گفت : به كشتن تو ، حضرت فرمود : مىكردى ؟ آن ملعون گفت : بلى و اللّه كه اگر مرا نهى نمىكرد مىكردم ، پس حضرت او را بلند كرد و بر زمين زد و بر سينه‌اش نشست ، شمشير خودش را گرفت كه گردنش را بزند ، پس عمر فرياد زد به حق پروردگار كعبه كه مىكشدش او را خلاص كنيد ، جميع اهل مسجد جمع شدند نتوانستند او را از دست حضرت گرفت .