صدوق ( ره ) در كمال الدين از احمد بن زياد بن جعفر بن همدانى از جعفر بن احمد علوى و او از على بن احمد عقيقى از ابو نعيم انصارى زيدى روايت نموده كه :
در مكه با جمعى از حاجيان كه تقصير كرده بودند ( يعنى موى سر و شارب خود را زده بودند ) در محل مستجار نشسته بوديم و از جمله محمودى و علان كلينى و ابو الهيثم دينارى و ابو جعفر احول حاضر بودند و ما قريب سى نفر مرد بوديم . در ميان آن جمع ، كسى را كه مىشناختم نسبت به امام زمان اخلاص داشته باشد ، محمد بن قاسم علوى بود . . . » .
سپس اين خبر را به همان گونه كه شيخ روايت نموده است ، نقل كرده و آنگاه گفته است : اين حكايت را عمار بن حسين بن اسحاق از احمد بن خضر از محمد بن عبد اللَّه اسكافى از سليم بن ابى نعيم انصارى هم براى ما روايت نمود . و هم از محمد بن على بن حاتم از عبيد اللَّه بن محمد قضبانى از على بن محمد بن احمد بن حسين از ابو جعفر محمد بن على منقذى حسنى هم شنيدم . و نيز طبرى « 1 » در كتاب « دلائل الامامه » از هارون بن موسى تلعكبرى هم آورده است .
هامش
( 1 ) ابو جعفر محمد بن جرير بن رستم طبرى آملى ؛ از عاظم و بزرگان و موثقين علماى شيعه در قرن چهارم هجرى و مؤلف كتابهاى : دلائل الامامه ، و ايضاح و مسترشد است .
نجاشى مينويسد : ابو جعفر طبرى از بزرگان علماى ماست . داراى علمى بسيار و حسن كلام و در نقل حديث موثق بود » .
بايد دانست كه محمد بن جرير بن رستم طبرى آملى شيعى دو نفر هستند : يكى محمد بن جرير طبرى كبير است كه همعصر محمد بن جرير طبرى مورخ معروف سنى متوفى بسال 310 بوده است ، و شيخ طوسى از او به طبرى كبير تعبير مىكند و ديگر ، طبرى صغير معاصر شيخ طوسى و نجاشى بوده است .
طبرى كبير امام عسكرى را ديده است ، و هر دو از بزرگان و موثقين علماى ما هستند و هر دو در امامت كتاب نوشتهاند . نفر نخست كتاب مسترشد ، و دومى كتاب « دلائل الامامة » را در امامت نوشته است . ( سفينة البحار در لفظ جرر )