از صد سال پيش از زمان غيبت امام زمان عليه السّلام تصنيف كرده است . حسن بن محبوب قسمتى از اخبار غيبت حضرت را در آن كتاب ذكر كرده و بدون تفاوت همانطور كه خبر داده نيز واقع شده است .
از جملهء رواياتى كه وى نقل كرده ، حديثى است كه از ابراهيم خارقى از ابو بصير از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده كه گفت : به حضرت عرضكردم : امام محمد باقر عليه السّلام ميفرمود : آل محمد را دو غيبت است : يكى طولانى و ديگرى كوتاه . حضرت صادق فرمود : « آرى اى ابو بصير ! يكى از ديگرى طولانىتر است ، چون غيبت طولانى شروع شود ديگر كسى او را نمىبيند تا اينكه اولاد فلانى بخلافت رسد و حلقه جمعيت شيعه تنگ شود و سفيانى ظاهر گردد و بلا شدت يابد و مرگ و قتل مردم را فرا گيرد ، و از ترس كشته شدن بخانهء خدا و حرم پيغمبر پناه برند » سپس طبرسى ميگويد : نگاه كن كه چگونه اين دو غيبت بر حسب آنچه اخبار سابقه متضمن آن بود و از پدران و جد امام زمان رسيده مطابق درآمده است .
غيبت كوتاه حضرت همان بود كه سفراى امام زمان و دربانان حضرت وجود داشتند و ميان شيعيان معروف بودند و شيعهء اماميه كه معتقد بامامت امام حسن عسكرى عليه السّلام بودند در بارهء آنها اختلاف نظر ندارند .
از جملهء سفرا و دربانان او ابو هاشم داود بن قاسم جعفرى و محمد بن على بن بلال و ابو عمر و عثمان بن سعيد روغن فروش و فرزندش ابو جعفر محمد بن عثمان رضى اللَّه عنهما و عمر اهوازى و احمد بن اسحاق ( قمى ) و ابو محمد وجنائى و ابراهيم بن مهزيار و محمد بن ابراهيم بن مهزيار فرزند او ، و گروه ديگرى كه شايد بموقع در جاى خود از آنها نام ببريم ، مدت اين غيبت هفتاد و چهار سال بود .
پايان سخن طبرسى در كتاب « اعلام الورى » .
مؤلف : سپس طبرسى عليه الرحمه احوال سفراى چهارگانه را به همان
بحار الأنوار ( زندگانى حضرت مهدى موعود عج ) ( فارسي ) — صفحة 695
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٦٩٥