بارى تعالى سايهء بلند پايهاش را بر سر كافه مسلمانان خصوصا شيعيان جهان و بالاخص حوزههاى علمى و دينى شيعه همچنان برقرار بدارد ، و جامعه شيعه و حوزه روحانيت ما را كه بوجود ذيجودش باقى است در كنف مرحمت خود حفظ كند .
علامهء مجلسى
علّامهء بزرگ ملّا محمد باقر اصفهانى معروف به « علّامهء مجلسى » و « مجلسى دوم » سومين پسر دانشمند ملّا محمد تقى مجلسى اول است . بگفتهء مير عبد الحسين خاتونآبادى در تاريخ « وقايع الايام و السنين » علّامهء مجلسى در سال 1037 در دار العلم اصفهان ديده به دنيا گشود ، ولى در مرآت الاحوال ولادت او را بسال 1038 نوشته است .
علّامهء مجلسى از همان اوان كودكى با هوشى سرشار و استعدادى خدا داد و پشت كارى مخصوص ، به تحصيل علوم متداوله عصر پرداخت . چون در سايهء تعليمات و مراقبت پدر علّامهاش كه خود نمونهء كامل يك فقيه بزرگ و عالم پارسا بود ، شروع به كار نمود ، در اندك زمانى مراحل مختلفه علمى را يكى پس از ديگرى طى كرد . از همان سنين جوانى آثار نبوغ از سيماى جالبش آشكار بود ، و هر كس او را ميديد آيندهء درخشانى را برايش پيشبينى ميكرد .
بطورى كه از تأليفات انبوهش مخصوصا دائرة المعارف « بحار الأنوار » و « مرآت - العقول » شرح اصول كافى آن علّامهء روزگار استفاده مىشود و از اشاره و تصريحى كه خود در خلال بعضى از بيانها و توضيحات بحار مىكند ، و از مجموع آنچه استادان و شاگردان و معاصرانش در بارهء او گفتهاند ، و آنچه خود در ديباچه جلد اول بحار نوشته است ، به خوبى استفاده مىشود كه آن مرد فزون مايه بعد از تكميل تحصيلات خود در فنون و علوم : فقه ، حديث ، رجال ، درايه ، ادبيات عرب ، كلام ، حكمت و فلسفه ، رياضى و طب و غيره با واقع بينى مخصوصى به تحقيق در اخبار اهل بيت عصمت و طهارت پرداخت ، و با استفاده از شرائط مساعد و قدرت سلطان وقت شاه سليمان