چون من وفات كنم گور مرا فراخ گيريد و از توسعه دادن زمين در بارهام دريغ مداريد . وسعت قبر ، روح مرا آسوده نميگرداند ، ولى اين قدر هست كه موجب آرامش دل از وحشت و اضطراب مىباشد .
ابن دريد ميگويد : گفتهاند : دويد هنگام وفات اين اشعار بگفت :
اليوم يدنى لدويد بيته * يا ربّ نهب صالح حويته
و ربّ قرن بطل ارديته * و ربّ غيل حسن لويته
و معصم مخضّب ثنيّته * لو كان للدّهر بلى أبليته
او كان قرمى واحدا كفيته
يعنى : امروز خانه گور دويد بوى نزديك شده . چه غارتها كه كردم و چه پهلوانها كه به خاك افكندم و چه بازوان نيرومند را كه در هم پيچيدم و چه بسيار دستهاى حنا گرفته را به عقب زدم . اگر ممكن بود روزگار پوسيده شود آن را ميپوساندم ، و چنانچه پهلوان حريف من يكى ميبود او را از ميدان بدر ميبردم . اين اشعار نيز از وى است :
القى علىّ الدّهر رجلا و يدا * و الدّهر ما أصلح يوم أفسدا
يفسد ما أصلحه اليوم غدا
يعنى : زمانه دست و پاى مرا قطع كرد ( مرا بستوه آورد ) زمانه آنچه را روزى فاسد گردانيده اصلاح نمىكند ، بلكه چيزى را كه امروز اصلاح نمود فردا فاسد ميگرداند .
زهير بن جناب
زهير بن جناب « 1 » نيز يكى از معمّرين است . ابو حاتم سيستانى در كتاب « المعمّرون » گفته : وى دويست و بيست سال عمر كرد ، و دويست جنگ نمود و در
هامش
( 1 ) در متن عربى بحار نسب او را با نوزده واسطه به مالك بن حمير مىرساند ، ولى ما براى رعايت اختصار ذكر نكرديم .