با سفيهان شكيبا باشيد تا از اندوه و ناراحتى شما كاسته شود و از تفرقه و جدائى دورى كنيد كه موجب خوارى شما خواهد بود . جز در موقع ناچارى خود را بيش از حد توانائى ، در مشقّت نياندازيد .
زيرا اگر عذر شما پذيرفته بود ، مردم شما را سرزنش نخواهند كرد ، و اگر نيرومند و قوى باشيد ، بهتر از اين است كه موقع اضطرار بكمك ديگران بشتابيد . بخشش كنيد ولى تفريط ننمائيد كه بذل و بخشش مانع احتياج شماست . آنچه مىگوئيد يكسان باشد ، تا نزد خلق عزيز شويد ، و شمشيرتان بران باشد .
از اسراف بپرهيزيد و خود را رسوا مسازيد . از مردم پست انتظار كارى نداشته باشيد كه در آن كوتاهى ميورزند و به عمل نمىآورند ، نسبت به يكديگر رشك و حسد نبريد تا باعث هلاكت شما نگردد . از بخل اجتناب كنيد كه بخل يك نوع بيمارى است .
براى خود از فضيلت وجود و ادب و دوستى با اهل فضل و حيا خانهها بنا نمائيد و با بذل و سخاوت محبت مردم را جلب كنيد . افراد با فضيلت را محترم شماريد و از تجربهء اشخاص آزموده سرمشق بگيريد ، كوچكى كار نيك شما را از انجام آن باز ندارد ، كه همان نيز داراى ثواب خواهد بود .
مردم را كوچك نشماريد و ناتوان ندانيد كه مردى بروشنى دل و زبان گويا بستگى دارد . هر گاه از سانحهاى بوحشت افتاديد تأمّل نمائيد و شتاب مكنيد . براى نزديكى بسلاطين نسبت به آنها مهر ورزيد كه هر كه را بخواهند بلند مىكنند و هر كه را نخواهند به زمين مىزنند . در كارها شجاع باشيد تا ديدگان مردم بشما معطوف گردد . از راه وفا فروتنى پيشه گيريد و كارى كنيد كه بزرگان شما ، شما را دوست بدارند . سپس اين دو بيت را گفت :
و ما كلّ ذى لبّ بمؤتيك نصحه * و لا كلّ موف نصحه بلبيب
و لكن اذا ما استجمعا عند واحد * فحقّ له من طاعة بنصيب
يعنى : هر عاقلى ترا پند نميدهد ، و هر پند و اندرز دهى عاقل نيست ولى اگر