امام زمان بوسيلهء اين افراد كه رابط ميان حضرت و شيعيان بودند ، به آنها ميرسيد .
اينان كه سفراء امام بودند نيز مردمى موثّق بشمار مىآمدند ، و بملاحظهء امانت و ديانت و پاكى كه داشتند شيعيان در امور دينى به آنها مراجعه ميكردند ، چنان كه شمّهاى از احوال آنها نيز در جاى خود مذكور خواهد شد .
پيشتر ، از پدران بزرگوارش رواياتى نقل كرديم كه فرمودند : قائم ما را دو غيبت است : « غيبت دوم از اول طولانىتر مىباشد . در غيبت اول اخبار وى بمردم ميرسد ولى در غيبت دوم خبرى از او نخواهد رسيد » و اكنون مىبينيم آنچه اتفاق افتاده درست بر وفق اين اخبار بوده است . پس اين روايت نيز مؤيد آنچه گفتيم مىباشد . و بعد از اين نيز در اين خصوص توضيح بيشترى خواهيم داد .
اينكه ايرادكننده ميگويد : چگونگى ولادت امام زمان عليه السّلام بر خلاف عادت است ، صحيح نيست .
و بر فرض كه درست باشد ، ممكن است خداوند عادت را بخاطر پنهان نگاه - داشتن شخصى ، نقض كند و بملاحظهء مصلحت و حسن تدبير و موانعى كه بواسطه آشكار شدن او پديد مىآيد او را از نظرها پوشيده دارد !
غيبت پيغمبران
چنان كه بعقيده اكثر مسلمانان و طبق نوشتهء مورّخين ، خضر پيغمبر از زمان حضرت موسى عليه السّلام تا كنون زنده است . نه كسى از محلّ او اطلاع دارد و نه كسى ميداند كه او را يارانى است ، و اين قدر ميدانيم كه داستان وى با حضرت موسى در قرآن ذكر شده است « 1 » .
به گمان بعضى از مردم او گاهى آشكار مىشود . كسى كه او را مىبيند گمان مىكند يكى از زهاد است و چون از نظرش ناپديد گردد ميپندارد كه او خضر بوده است .
اما موقع ديدن او را نميشناسد و گمان آن را هم نداشته ، بلكه او را يكى از مردم زمان
هامش
( 1 ) سورهء كهف - از آيهء 59 تا 82 .