مصلحت نيست كه از پرده برون افتد راز * ور نه در مجلس رندان خبرى نيست كه نيست
منصب امامت منحصر در دوازده امام است
بطورى كه خواننده محترم ملاحظه مىكند مؤلف در اين كتاب از ولادت با - سعادت امام زمان عجّل اللَّه فرجه شروع نموده ، بدون اينكه قبلا از ادلهء عقلى و نقلى براى اثبات امامت آن حضرت ذكرى بميان آورد .
علت اينست كه علّامهء مجلسى اين بحث را در جلد هفتم پيش از آنكه بشرح حال هر يك از ائمه مبادرت ورزد ، تمام كرده و ادلهء لازمه را به تفصيل بيان نموده و سپس در جلدهاى بعدى بشرح حال ائمه از نظر اخبار و روايات پرداخته است و در اين مجلّد نظر باهميت موضوع منحصرا در بارهء حضرت بقية اللَّه امام عصر ارواحنا فداه بسط مقال داده است . كسانى كه اطلاعات عربى دارند براى كسب اطلاع از نحوهء ورود مؤلف در اين بحث به آن مجلّد بحار الانوار مراجعه كنند و گر نه بكتاب حقّ اليقين وى كه فارسى است و يك دوره عقيده شيعه راجع باصول عقايد را در آن شرح داده است ، رجوع نمايند .
بطور كلى علماء شيعه در بحث عقايد كه به آن « علم كلام » ميگويند ، هنگام اثبات امامت ائمه دوازدهگانهء ما نخست از اثبات وجود خدا و يگانگى و صفات ثبوتيّه و سلبيّهء ذات بىزوال او ، و عدل الهى كه هر فعلى از خداوند صادر شود موافق حكمت و از روى مصلحت است ، شروع نموده ، آنگاه باثبات نبوت كه رابطه بين خلق و خالق و شخص پيامبر فردى ممتاز از نوع بشر است ، پرداخته و بعد از تكميل اين سه مرحله نوبت به بحث امامت ميرسد .
سپس در بحث امامت با ادلّهء عقلى كه لزوم نصب يك رئيس عالى از طرف خداوند براى ادارهء امور بندگان است ، تا حافظ تكليف بندگان و مبيّن قرآن و مفسّر قوانين موضوعه خاتم انبياء پيغمبر اسلام صلى اللَّه عليه و آله باشد ، گفتگو نموده ، و از آن پس با دليل نقلى از قرآن مجيد و روايات متواتر از شخص پيغمبر اكرم كه مورد اتفاق و قبول