هنگامى كه پيامبر ( ص ) رحلت فرمود عايشه بيست ساله بود . او از پيامبر ( ص ) در مورد اينكه چه كنيهيى براى خود انتخاب كند اجازه گرفت ، پيامبر ( ص ) به او فرمود « به نام پسرت عبد الله بن زبير كنيه خود را انتخاب كن » و ابن زبير خواهر زاده عايشه است و به اين سبب كنيه او ام عبد الله است . عايشه در دين فقيه بود و اشعار فراوان مى دانست و از پيامبر ( ص ) بهرهمند بود و پيامبر هم آشكارا به او گرايشى داشت و عايشه نسبت به پيامبر ( ص ) گستاخ بود و ناز مى فروخت و همواره سخن چينى و بدخلقى مى كرد تا آنكه در داستان « ماريه قبطيه » و رازى كه پيامبر با او گفت و او آن را با ديگر همسر پيامبر [ حفصه ] در ميان گذاشت و هر دو پشت به پشت دادند و عليه پيامبر ( ص ) رفتار كردند و درباره آن دو تن [ آياتى از ] قرآن نازل شد كه در محرابها خوانده مى شد و متضمن تهديدى سخت بود و در آن آيات تصريح شده بود كه گناه واقع شده است و دل تباه گرديده است .
همين بى پروايى و گستاخى موجب آمد تا در روزگار خلافت علوى از عايشه چنان كارى سربزند كه زد و البته خداوند متعال او را بخشيده است و عايشه از اهل بهشت است و به اعتقاد ما طبق وعدهء پيشين اين موضوع صحيح است وانگهى توبه عايشه صحيح و مقبول است [ ] ابو عمر بن عبد البر در كتاب الاستيعاب در مورد عايشه ، از سعيد بن نصر ، از قاسم بن اصبغ ، از محمد بن وضاح ، از ابو بكر بن ابى شيبة ، از وكيع ، از عصام بن - قدامه ، از عكرمة ، از ابن عباس نقل مىكند كه پيامبر ( ص ) خطاب به همسران خويش فرموده است « كداميك از شما صاحب شتر نرى است كه چهرهاش پشمالوده است و اطراف آن گروهى بسيار كشته مى شوند و آن زن پس از اينكه نزديك به گمراهى و بدبختى مى رسد نجات پيدا مىكند » ابن عبد البر مى گويد : اين حديث از معجزات و نشانههاى نبوت رسول
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 312
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٣١٢