ص 52 - 58 ) . احتمالا [ امام ] باقر ، خود عبد الملك را نيز ملاقات كرده است ( هرچند چنين ملاقاتى ، مىبايست قبل از امامت او صورت گرفته باشد ) . طبق روايتى به نقل از هارون الرشيد ، به پيشنهاد [ امام ] باقر بود كه عبد الملك تصميم به ضرب سكهء طلاى اسلامى گرفت تا از اين طريق دينار مسلمين را جايگزين ديناروس بيزانسى كند ( بيهقى ، المحاسن و المساوى ، ويراستهء اف . اشوالى
F . ) ( Schwally
، گيسن ، 1902 ، ص 498 - 504 ؛ همان ، چاپ بيروت ، 1380 ق / 1960 م ، ص 467 - 471 ) .
شهرت [ امام ] باقر به منزله يك دانشمند به زودى از حلقهء حاميان شيعى خود فراتر رفت . برخى شاگردان او از اين قرارند : عمرو بن دينار ( متوفاى 125 ق / 742 م ) ، ابن جريح ( متوفاى 150 ق / 767 م ) ، و اوزاعى ( متوفاى 157 ق / 774 م ) .
به گفته يكى از دوستداران وى به نام عبد الله بن عطاء مكّى ، همه دانشمندان ، در محضر [ امام ] باقر احساس حقارت مىكردند . افزون بر اين ، معجزات گوناگونى به وى نسبت داده شده است : او مىتوانست با حيوانات سخن بگويد ؛ نابينايان را شفا دهد ؛ و از وقايع آينده خبر دهد ( مثلا ، كشته شدن برادرش زيد در جنگ ، شكست امويان ، و به قدرت رسيدن منصور عباسى ) .
به نظر مىرسد تدريس نظاممند و عمومى فقه شيعه را [ امام ] باقر آغاز كرده است ( كلينى ، ج 2 ، ص 20 ) . يكى از قواعد فقهى مختص اماميه كه به [ امام ] باقر باز مىگردد اين است كه هنگام وضو براى نماز ، پاك كردن كف كفش ( المسح على الخفّين ) به جاى شستن پا ، پذيرفته نيست ؛ به گفتهء راوى كوفى ابو اسحاق سبيعى ( متوفاى 128 ق / 745 - 746 م يا 129 ق / 746 - 747 م ) ، المسح على الخفّين قبلا نزد همه جايز شمرده مىشد . همچنين [ امام ] باقر از متعه به منزلهء روشى كه پيامبر مجاز شمرده بود ، دفاع مىكرد .
احتمالا [ امام ] باقر اولين كسى بود كه آنچه را به آموزههاى بنيادى شيعهء اثنا