دربارهء هشام منع كرد . طبق داستان معروفى ، وقتى خليفهء آينده هشام بن عبد الملك براى زيارت به مكه آمد ، به دليل ازدحام جمعيت نتوانست نزديك كعبه شود ؛ اما جمعيت براى على [ بن حسين عليه السّلام ] كنار رفتند تا او بدون مانع به كعبه دسترسى يابد . گويند فرزدق در همانجا فى البداهه در ستايش على [ بن حسين عليه السّلام ] شعرى سرود و بدين ترتيب خشم هشام را برانگيخت . اما اين مديحه كه به شكلهاى مختلف روايت گرديده ، عمدتا يا تماما غير اصيل و نامعتبر دانسته شده است
( J . Hell , Al - Farazdaks Loblied auf Ali ibn al - Husain " Zain al - Abedin " , in Festscherift Eduard Sachua , ed . G . Weil , Berlin 1915 , 368 - 74 ; J . Weiss , in Isl . , vii [ 1917 ] , 126 - 7 ) .
على [ بن حسين عليه السّلام ] با عبد الله بن زبير بيعت نكرد ، اما او خواهر خود سكينه بنت حسين را براى ازدواج با برادر عبد الله ، يعنى موسى بن زبير ، تا عراق همراهى كرد . او از عبد الله هديهاى به مبلغ 40000 دينار دريافت كرد .
ابتدا على [ بن حسين عليه السّلام ] در ميان شيعيان از حمايت اندكى برخوردار شد ، و اكثر آنان به محمد بن حنفيه كه مختار امامت او را تبليغ كرده بود روى آوردند .
نويسندگان شيعهء دوازده امامى ، سعى دارند در مباحث جدلى خود نشان دهند كه ابن حنفيه ، رهبرى على [ بن حسين عليه السّلام ] را پذيرفته بود . طبق داستانى كه مكرر بيان مىشود ، آن دو توافق كردند كه داورى حجر الاسود كعبه را بپذيرند : آن سنگ به طرزى معجزهآسا سخن گفت و حقوق على [ بن حسين عليه السّلام ] را تأييد كرد .
مىگويند ابو خالد كابلى كه ابتدا به ابن حنفيه پيوسته بود ، در نتيجهء اين واقعه ، با على [ بن حسين عليه السّلام ] بيعت كرد . از ديدگاه اسماعيليه ، حسين [ عليه السّلام ] ابن حنفيه را به منظور پوششى ( ستر ) براى حفظ هويت على [ بن حسين عليه السّلام ] به منزلهء امام واقعى ، برگزيده بود ؛ او يك امام موقّتى ( مستودع به معناى « امانتدار » ) بود ، در حالى كه على [ بن حسين عليه السّلام ] يك امام دايمى ( مستقرّ ) بود . پس از مرگ ابن حنفيه ،