باشد كه مطابق كتاب خدا عمل كند ؛ اموال [ اتباع خويش ] را با صداقت و درستى برگيرد ؛ به حق حكم كند و خود را وقف خدمت به خداوند سازد » . با اين حال ، حسين [ عليه السّلام ] قبل از هر تصميمى ، احتياط را در اين ديد كه پسر عموى خويش مسلم بن عقيل را به كوفه بفرستد تا وضعيت آنجا را بسنجد . مسلم به زودى هزاران پيمان حمايت دريافت كرد و حتى توانست از بالاى منبر در مسجد ، بر گردهمايى مردم رياست نمايد ( طبرى ، ج 2 ، ص 257 و صفحه بعد ؛ دينورى ، ص 252 ) . اما توطئهء مسلم به خليفه يزيد گزارش شد و او كه ديگر به والى خود در كوفه يعنى نعمان بن بشير انصارى اعتماد نداشت ، حاكميت كوفه را به عبيد الله بن زياد سپرد . عبيد الله كه در آن زمان والى بصره بود ، از يزيد فرمان گرفت كه بلافاصله شخصا به كوفه رفته ، آشوبها را سركوب كند . ابن زياد در لباس مبدّل وارد كوفه شد و دست به اقداماتى جدى و مؤثر زد كه باعث رعب و وحشت حاميان حسين [ عليه السّلام ] شد . ابتدا مسلم بيهوده كوشيد تا به سرعت قيامى را سازماندهى كند ؛ اما پس از آن گريخت و مخفى شد . محل اختفاى وى كشف گرديد و او به قتل رسيد ( ذى الحجه سال 60 ق / 11 سپتامبر 680 م ) . از بخت بد حسين ، او نامهاى بسيار خوشبينانه درباره موفقيت تبليغات خود به حسين [ عليه السّلام ] نوشته ، و حتى ظاهرا هزاران عهدنامه را به امضاى كوفيان ، براى حسين [ عليه السّلام ] فرستاده بود .
عزيمت حسين [ عليه السّلام ] به كوفه
قبلا ابن حنيفه در مدينه ( طبرى ، ج 2 ، ص 220 و صفحه بعد ) و سپس عبد الله بن عمر و عبد الله بن عباس - هنگامى كه حسين [ عليه السّلام ] را در راه مدينه به مكه ملاقات كردند ( طبرى ، ج 2 ، ص 223 ) - و نيز ديگران ، دربارهء خطرات قيام به حسين [ عليه السّلام ] هشدار داده بودند . ابن عباس در مكه نيز با اصرار فراوان ، توصيهء خويش را تكرار كرده بود ( طبرى ، ج 2 ، ص 274 و صفحه بعد ؛ بلاذرى ،