اينجا نقلها مختلف است كه حسن مثنى خودش فاطمه را اختيار كرد يا او خجالت كشيد و سخنى نگفت امام ( ع ) فرمود كه فاطمه را به تو تزويج مىكنم زيرا او به مادرم فاطمه زهرا ( س ) شباهت دارد و حسن مثنى با عيالش فاطمه ( س ) در كربلا بود و امام حسين ( ع ) بعضى از ودايع امامت را به فاطمه ( س ) روز عاشورا سپرد كه بعدا به برادرش حضرت سجاد ( ع ) بدهد و آن بانوى عصمت جدهء سادات حسنى و طباطبائيين است و آنها به واسطهء او حسينىاند .
و اما سكينه شوهرش عبارت از پسر عمويش عبد اللّه بن امام حسن بن امير المؤمنين ( ع ) است كه قبل از وقعهء كربلا تزويج آنها واقع شده بود و عبد اللّه در كربلا شهيد شد و شيخ طبرسى ( ره ) در اعلام الورى گويد : و كان عبد اللّه بن الحسن ( ع ) قد زوجه الحسين ابنته سكينة فقتل قبل ان يبنى بها . « 1 »
و ابو الفرج اصفهانى نيز در اغانى به اين موضوع تصريح كرده است . « 2 » چنانچه ابو الحسن عمرى در كتاب المجدى نيز نقل كرده است و آن كتاب از كتب معتبره در انساب است .
و اما زينب از اولاد سيد الشهداء ( ع ) چون ذكرى از او در كتب معتبره به غير از ذكر نامش نيست معلوم مىشود در حال صغر از دنيا رفته است و بعيد نيست كه او به نام « رقيه » معروف شده باشد كه در دمشق مدفون است و شايد جهت معروف شدن وى به نام « رقيه » چون در مدفن او در دمشق به نام « رقيه » بنت امام امير المؤمنين ( ع ) نوشتهاند علتش آن باشد ولى او دختر سيد الشهداء ( ع ) است و علامه سماوى ( ره ) در رسالهء مواليد الائمة ( ع ) يكى از دختران سيد الشهداء ( ع ) به نام « رقيّة » شمرده است .
و اما دختر چهارمى كه در مطالب السئول به وى اشاره شده و نامش را ذكر نكرده در تواريخ معتبره شرح حالى از وى در دست نيست و اگر صحت داشته باشد شايد اوست كه به نام فاطمه است و در مدينه مانده باشد و اللّه العالم .
پس موضوع قصهء عروسى قاسم ( ع ) صحت ندارد و لذا علامهء مامقانى ( ره ) در تنقيح المقال فرموده : آنچه در منتخب از قصهء تزويج قاسم ( ع ) مرسلا نقل شده من و ساير اهل تتبع در كتابهاى سير و تواريخ و مقاتل معتبره بر آن اطلاع نيافتيم . رجوع شود در تنقيح به ترجمهء حضرت قاسم ( ع ) .
ثانيا : بسيار دور از اعتبار است كه همچو قضيهاى روز عاشورا با آن اوضاع و احوال و شدت بلايا و مصايب اتفاق افتد گرچه بعضىها بعض تقريبات ذكر كردهاند ولى هيچ كدام
هامش
( 1 ) . اعلام الورى ، ص 213 ، ط تهران ، 1338 ه . ش .
( 2 ) . اغانى ، ج 14 ، ص 163 .