پيرامون تنزيه خداى تعالى از تشبيه به مناظره پرداخته « 1 » ، در سال 671 هجرى ساكن قم بوده و در آنجا به تأليف و ترجمه اشتغال داشته « 2 » ، در سال 672 هجرى به درخواست خواجه بهاء الدين جوينى - صاحب ديوان مغولى و حاكم ايران - جهت مناظره با مخالفين شيعه به اصفهان سفر مىكند ، در آنجا هفت ماه اقامت مىكند و خلق كثيرى از اهالى اصفهان و شيراز و ابرقو و يزد و شهرهاى آذربايجان و سادات و بزرگان ديگر ، از وى بهرهها مىبرند « 3 » ، در سال 673 هجرى در اصفهان مناقب الطاهرين را از نظر خواجه بهاء الدين مىگذراند و در 675 هجرى كتاب كامل بهايى را به نام همان خواجه به پايان مىبرد ، در 698 هجرى در اواخر عمر و با وجود ضعف بينايى كتاب أسرار الإمامه را به رشتهء تحرير درآورده « 4 » و آخرين خبرى كه از وى به دست آمده آنكه در سال 701 هجرى نيز هنوز زنده بوده است . « 5 »
آنچه مسلّم است و از مجموع اطلاعات فراهم آمده توسّط خود مؤلّف در لابلاى كتابهايش به دست مىآيد ، وى از اكابر و افاضل علماى زمان خويش بوده و صيت شهرتش به نقاط مختلف ايران رسيده و محلّ اعتماد مردم ، علما و بزرگان بوده است .
آنچنان كه در طبرستان ، رى ، قم ، بروجرد و اصفهان به فعاليتهاى علمى پرداخته و از نقاط دورترى چون آذربايجان ، يزد و شيراز نيز براى استفاده به محضرش مىشتافتند .
آثار مؤلّف
تأليفات عماد طبرى كه در منابع مختلف ذكر گرديده به شرح زير مىباشد :
1 . كامل السقيفة يا احوال السقيفة مشهور به كامل بهايى كه به نام امير خواجه بهاء الدين محمّد بن شمس الدين محمّد الجوينى معروف به صاحب ديوان دولت مغول نوشته
هامش
( 1 ) أعيان الشيعة ، ج 5 ، ص 213 .
( 2 ) فرهنگ ايران زمين ( مجلّه ) سال 13 ، ص 69 .
( 3 ) أعيان الشيعة ، ج 5 ، ص 213 .
( 4 ) فرهنگ ايران زمين ( مجله ) سال 13 ، ص 96 .
( 5 ) طبقات أعلام الشيعة ، ج 3 ، ص 42 و روضات الجنّات ، ج 2 ، صص 264 - 265 .