تاريخ محمدى ( فارسي ) — صفحة 96

مساهمون: شيخ حسن كاشى

ص٩٦

ذكر الامام ابو الحسن اسد الله الغالب امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام و التحية من ابتداء ولادته الى آخر وفاته

اكنون ز على همىكنم ياد * جانها به فداى نام او باد

شاهى كه سد الله ست نامش * كردست به حق نبى امامش

اول على است نام اعلاش * ثانى ولى است اسم والاش

نام سيومش نهاذه حيدر * بگشاذه به معجزات خيبر

القابش امير مؤمنين است * ثانيش به مرتضاى دين است

مير نحلش سيوم لقب شد * منقادش نحل بىتعب شد

بوذست به كنيتين خطابش * از بوالحسن و ابو ترابش

يوم الجمعه به اول روز * گشت از رخ او جهان چو نوروز

از روز شذه سه ساعت و نيم * كافروخت فروغ او اقاليم

چون سيزده از رجب برآمد * آن شاه جهان ز ماذر آمد

در سيزده سال عام فيل است « 1 » * تاريخ جهان از آن قتيل است

در كعبه بزاد آن جهاندار * آن جفت بتول و شير كرار

در كعبه چو او كسى نزاده * اين منزلتش خذاى داده

گويند على ز كعبه بو يافت * خود كعبه ازو فضيلتى يافت

هامش

( 1 ) عبارت چنين است . تولد امير مؤمنان در سال سىام عام الفيل يا سالى پيش از آن بوده است .