محمد بن حسن ملقب به مهدى صاحب زمان عليه السلام
نهى از تصريح به نام آن حضرت ( ع )
پيشواى شيعيان ، پس از ابو محمد حسن عسكرى ، و دوازدهمين امام و خليفهء خداوند در جهان و سومين كس از ائمه ، كه به نام « محمد » خوانده مىشود و فرزند امام حسن عسكرى ( ع ) همنام رسول خدا ( ص ) و هم كنيهء اوست . سلالهء پاك آن حضرت چنين است : ابن الحسن بن على بن محمد بن على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب ( عليهم السلام ) .
در بسيارى از اخبار و روايات ، از نام بردن آن حضرت ( ع ) نهى شده است . مانند : « روا نيست براى شما كه او را به نام بخوانيد » . يا « روا نيست بر شما بردن نام وى » يا « بردن نام او روا نيست تا آن كه قيام كند و زمين را پر از عدل و داد گرداند چنان كه پر از ظلم و جور شده بود » . يا « روا نيست بر شما به نام خواندن او تا خداوند او را آشكار كند پس وى زمين را پر از عدل و داد گرداند ، چونان كه از ظلم و جور پر شده بود » . يا « حرام است بر ايشان نام بردن او و وى همنام و هم كنيهء رسول خداست » . يا « جز كافر كسى او را به نام نمىخواند » . يا « جسمش ديده شود و به نامش خوانده نشود . »
از امير مؤمنان ( ع ) دربارهء اسم امام دوازدهم پرسش شد . فرمود : اما نامش ، همانا دوست و محبوب من با من عهد كرد كه نام او را نگويم تا وقتى كه خداوند عز و جل او را برانگيزد و اين از چيزهايى است كه خداوند علمش را به پيامبرش به وديعه گذارد .
با توجه به اين امر است كه از آن حضرت ( ع ) در اخبار و سخنان راويان با تعابير مختلفى همچون صاحب و قائم و صاحب الدار حضرت و ناحيه مقدسه و الرجل و غريم و غلام و . . . ياد مىشود و به صراحت از آن حضرت نام برده نمىشود . شيخ مفيد ( ره ) گويد : غريم ، رمزى بوده كه شيعيان از ديرباز آن را مىشناختهاند و از روى تقيه ، امام ( ع ) را بدين نام