كفايت كند و اعتماد به خدا دژى است كه جز مؤمن امين در آن پناه نگيرد و توكل بر خدا رهايى از هر بدى و امان از هر دشمن است . دين ، عزت و علم گنج و خاموشى ، نور است .
نهايت زهد ، پرهيزكارى است . و چيزى چون بدعت دين را ويران نكند . براى بزرگان چيزى تباهىآورتر از طمع نيست . به والى كار رعيت سامان مىيابد . و با دعا بلايا برگردند . هر كه بر مركب صبر سوار شود به ميدان پيروزى و ظفر هدايت يابد . هر كس عيب جويد مورد عيبجويى واقع شود . هر كه دشنام دهد به او پاسخ داده مىشود . هر كه نهال تقوا بكارد ميوهء آرزو بچيند .
علاوه بر اين موارد ، سخنان قصار و گرانبهاى ديگرى كه از طريق امام جواد ( ع ) از پدران بزرگوارش روايت شده ، نقل شده كه مىتوان به كتاب كشف الغمة مراجعه كرد . خطيب به سند خود و نيز جنابذى به صورت مرسل از آن حضرت ( ع ) نقل كردهاند كه فرمود : هر كس برادرى را در راه خدا بهره رساند همانا خانهاى در بهشت بهره مىبرد .
كسانى كه آن حضرت ( ع ) از آنها روايت نقل مىكرد
خطيب در تاريخ بغداد گويد : محمد بن على از پدرش حديث نقل مىكرد .
راويان آن حضرت
در مناقب است كه دربان آن حضرت عثمان بن سعيد سمان بود و از جمله ياران موثقش ايوب بن نوح بن دراج كوفى و جعفر بن محمد بن يونس احول و حسين بن مسلم بن حسن و مختار بن زياد عبدى بصرى و محمد بن حسين ابو الخطاب كوفى بودند . شاذان بن خليل نيشابورى و نوح بن شعيب بغدادى و محمد بن احمد محمودى و ابو يحيى جرجانى و ابو القاسم ادريس قمى و على بن محمد و هارون بن حسن بن محبوب و اسماعيل بن اسحاق بن نيشابورى و ابو حامد احمد بن ابراهيم مراغى و ابو على بن بلال و عبد الله بن محمد حصينى و محمد بن حسن بن شمعون بصرى از اصحاب و ياران امام جواد ( ع ) به شمار مىآمدند .
ابن شهر آشوب در جاى ديگرى از كتاب خود مىنويسد : نويسندگانى مانند ابو بكر احمد بن ثابت در تاريخش و ابو اسحاق ثعلبى در تفسيرش و محمد بن منده بن مهر بذ در كتابش از آن حضرت روايت كردهاند .
مواعظ و حكم و آدابى كه از آن حضرت بر جاى مانده است
در تحف العقول نقل شده است كه مردى به آن حضرت گفت : مرا اندرز ده . امام فرمود : آيا