حج باشد بايد آن را در منا قربانى كند جايى كه مردم در آن قربانى مىكنند و اگر احرام او در عمره باشد بايد آن را در مكه و در پناه كعبه قربانى كند و به اندازهء بهايش صدقه دهد تا دو برابر شود . همچنين است اگر خرگوش يا روباه صيد كند كه در اين صورت بر او گوسفندى است و بايد به اندازهء بهاى گوسفند نيز صدقه دهد . و اگر يكى از كبوتران حرم را بكشد بايد يك درهم صدقه دهد و يك درهم نيز براى كبوتران حرم دانه بخرد و در جوجه نيم درهم و در تخم ربع درهم بايد صدقه دهد . و هر خلافى كه محرم از روى نادانى يا خطا مرتكب شود ، هيچ كفارهاى بر او نيست مگر همان صيد كه چه از روى نادانى باشد يا از روى علم و يا به خاط باشد يا به عمد ، بايد قربانى كند . و كفارهء صيد بر دانا و جاهل يكى است ولى در مورد كسى كه به عمد صيد كند ، علاوه بر آن ، گناه نيز به حساب او نوشته خواهد شد و كسى كه به خطا شكارى بكشد ، فقط كفاره بايد بدهد و گناه بر او نيست . در مورد آزاد ، كفاره هم بر خود اوست و در مورد مالك ، كفاره بر بندهء اوست و در مورد صغير ، كفارهاى بر او نيست و بر كبير ، دادن كفاره واجب است و نادم به واسطه پشيمانى ، مجازات اخروى از او برداشته مىشود و كسى كه بر اين كار اصرار كند و آن را چند بار انجام دهد عقاب اخروى بر مقرر است . و اگر بر صيد دلالت كند ، در حالى كه محرم باشد ، و صيد كشته شود بر او قربانى كردن لازم آيد .
اگر شبانه از آشيانه به خطا شكار كرد ، چيزى بر او نيست مگر قصد شكار داشته باشد و اگر شبانه شكار كند بايد قربانى كند .
مأمون با شنيدن پاسخهاى امام جواد ( ع ) گفت : آفرين اى ابو جعفر ! خداوند به تو نكويى كناد . و دستور داد سخنان آن حضرت را بنويسند .
شيخ مفيد در تتمهء اين روايت ، بعد از آنجا كه يحيى بن اكثم در برابر پرسش امام جواد ( ع ) از گفتن پاسخ درماند و مأمون به اهل بيتش گفت : « اينك بدانچه انكار مىكرديد ، پى برديد » افزوده است : سپس مأمون به امام جواد ( ع ) روى كرد و گفت : اى ابو جعفر ! آيا خواستگارى مىكنى ؟ فرمود : آرى اى امير مؤمنان . پس مأمون گفت : فدايت شوم ! اينك من تو را براى خود پسنديدم و دخترم ام الفضل را ، به رغم خواست اين جماعت ، به همسرى تو مىدهم .
ابو جعفر ( ع ) فرمود : خداى را سپاس مىگزارم در حالى كه به نعمت او معترفم و در حالى كه به يگانگى حضرتش اقرار مىكنم و مىگويم « لا إله الا الله » . درود خدا بر محمد سرور مخلوقات و بر برگزيدهء عترتش . اما بعد ، از فضل خداوند بر بندگان آن است كه ايشان را با حلال از حرام بىنياز گردانيد و پس فرمود : و البته بايد مردان بىزن و زنان بىشوهر و كنيزان و بندگان خود را به نكاح يكديگر درآوريد كه اگر مرد و زنى فقيرند خدا به لطف خود
سيره معصومان ( فارسي ) — صفحة 224
مساهمون: على حجت كرمانى
ص٢٢٤