سيره معصومان ( فارسي ) — صفحة 176

ديد و گفت : اين پروردگار من است « 25 » » امام رضا ( ع ) فرمود : ابراهيم ( ع ) با سه گروه برخورد كرد . گروهى زهره و گروهى ماه و گروهى ديگر خورشيد را مىپرستيدند . اين برخورد هنگامى رخ داد كه ابراهيم از نهانگاه خود بيرون آمده بود ، و وقتى شب فرا رسيد و زهره را ديد بر سبيل انكار و استخبار گفت : اين پروردگار من است . چون ستاره افول كرد ابراهيم گفت : من افول كنندگان را دوست نمىدارم . زيرا افول از صفات محدث است نه قديم . « سپس چون ماه را ديد كه نور مىافشاند گفت : « اين پروردگار من است « 26 » » . بر سبيل انكار و استخبار و چون ماه نيز افول كرد گفت : « اگر پروردگارم مرا هدايت نكند از گروه گمراهان خواهم شد « 27 » » . سپس چون صبح فرا رسيد و خورشيد را ديد كه نور مىافشاند گفت : « اين پروردگار من است اين بزرگ‌تر است « 28 » » يعنى بر وجه انكار و استخبار گفت اين خورشيد كه از ماه و زهره بزرگ‌تر است پروردگار من است . سخن ابراهيم اخبارى و در حقيقت اقرار به خدايى خورشيد و ماه و زهره نبود . چون خورشيد هم افول كرد ، ابراهيم به هر سه گروه گفت : « اى قوم ! من از آنچه شريك مىگيريد بيزارم همانا من با ايمان خالص روى خود را به سوى كسى متوجه كردم كه آسمانها و زمين را بيافريد و من از مشركان نيستم « 29 » » ابراهيم بدانچه گفت مىخواست بطلان دين آن سه گروه را روشن سازد و به آنان ثابت كند كه عبادت شايستهء زهره و ماه و خورشيد نيست . بلكه لايق آفرينندهء آنها و آفرينندهء آسمانها و زمين است . احتجاج ابراهيم بر قومش ، از الهامات خدا بر او بود چنان كه خداوند خود فرمايد : « و اين حجت ماست كه آن را به ابراهيم بر قومش داديم « 30 » » . مأمون گفت : خدا در تو خير و بركت نهد اى ابو الحسن ! اينك از اين فرمايش خداوند تعالى كه فرمود : « و موسى مشتى سخت بر آن مرد نواخت كه بدان ضربت بمرد . موسى گفت اين از كردار شيطان بود « 31 » » برايم سخن بگو . امام رضا ( ع ) فرمود : موسى بىخبر وارد يكى از شهرهاى تحت سلطه فرعون شد . ورود او در زمانى ميان مغرب و عشا بود . پس در آن شهر دو نفر را ديد كه با يكديگر جنگ مىكردند ، يكى از هواخواهان او بود و ديگرى از دشمنانش . آن كه از هوا خواهان موسى بود از وى كمك خواست . پس موسى به كمك وى