سيد مرتضى در امالى روايت كرده است : يكى از انصار به نام نفيع نزد رشيد رفت . وى در آن روز همراه عبد العزيز بن عمر بن عبد العزيز در محل اقامت رشيد حاضر بود كه موسى بن جعفر عليهما السلام ، در حالى كه بر الاغى سوار بود ، از راه رسيد . حاحب هارون با گشاده رويى و اكرام او را پذيرا شد و وى را بيش از ديگران بزرگ داشت و به او زودتر از سايرين اجازهء ورود داد . نفيع به عبد العزيز گفت : اين پيرمرد كه بود ؟ عبد العزيز گفت : آيا او را نمىشناسى ؟ گفت : خير . گفت : اين شيخ خاندان ابو طالب است ، او موسى بن جعفر است . نفيع گفت : ناتوان‌تر از اين قوم نديده‌ام كسى را بزرگ مىدارند كه مىتواند آنان را از تخت به زير كشد . اگر بيرون آيد ، ناراحتش خواهم كرد . عبد العزيز به وى گفت : چنين مكن كه اينان خاندانىاند كه كم پيش آمده كسى در گفتار به آنان متعرض شود جز آنكه در جواب بر وى داغى نهند كه ننگ و عار آن تا روزگار باقى است بر جاى نماند . در دنبالهء روايت آمده است : موسى بن جعفر از نزد هارون بيرون آمد . پس نفيع انصارى به سوى آن حضرت روانه شد و لگام الاغ وى را گرفت و پرسيد : تو كيستى ؟ موسى بن جعفر گفت : اگر مقصود تو نسب من است ، بدان كه من فرزند محمد حبيب الله فرزند اسماعيل ذبيح الله فرزند ابراهيم خليل الله هستم . و اگر مىخواهى ديارم را بشناسى بدان كه شهر من آن است كه خداوند بر مسلمانان و بر تو ، اگر از آنانى ، واجب كرده براى گزاردن حج به سوى آن آيند و اگر قصد مفاخره دارى بدان كه به خدا سوگند مشركان قوم من راضى نمىشوند كه همتاى مسلمانان قوم تو قرار داده شوند . تا آنجا كه گفتند : اى محمد ! همتايان ما از قريش را به نبرد ما روانه كن « 4 » . و اگر مىخواهى نام و آوازهء مرا بدانى بايد دريابى كه ما همان كسانى هستيم كه خداوند دستور داده و در نمازها و فرايض با عبارت اللهم صلى على محمد و آل محمد ، بر ما درود فرستند و ما آل محمديم . از برابر الاغ كنار برو . نفيع در حالى كه دستش مىلرزيد كنار رفت و با خفت و خوارى بازگشت . پس عبد العزيز به او گفت : آيا مگر نگفتم با او چنين مكن ؟ !