فاطمه ( ع ) » معروف گرديد . اين كتاب ، متضمّن « حكمتها » ، « امثال » ، « مواعظ و پندهاى عبرتآميز » ، « اخبار » و مطالب نمونهاى بود كه موجب تسلّى آن حضرت در برابر مرگ پدرش رسول خدا ( ص ) مىشد « 448 » .
سپس كتابى دربارهء « ديات » ( ديههائى كه در اثر ضرب و جرح و قتلها بايد پرداخت ) تأليف فرمود و نام آن را « صحيفه » گذارد .
اين كتاب را « ابن سعد » در آخر كتاب معروف خود « الجامع » - با اسناد به امير مؤمنان ( ع ) آورده است .
« بخارى » و « مسلم » متذكّر اين « صحيفه » مىشوند و در چند مورد از صحيح خود ، مطالبى از آن نقل مىكنند . و « احمد بن حنبل » در « مسند » از اين « صحيفه » فراوان نقل كرده است « 449 » .
و در روايتى از « صفار » از « عبد الملك » آمده كه « ابو جعفر ( ع ) » ،
هامش
( 448 ) رجوع كنيد به الكافى ( ثقة الاسلام كلينى ) ج 1 ص 239 ، 240 و 241 ط 3 الحيدريه .
( 449 ) از جمله ، رجوع كنيد به صحيح ( بخارى ) كتاب الفرائض باب اثم من تبرأ من مواليه ج 8 ص 192 ط مطابع الشعب ، صحيح ( مسلم ) كتاب الحج باب فضل المدينه ج 1 ص 572 ط عيسى الحلبى ، مسند ( احمد بن حنبل ) ج 2 ص 121 ح 782 ( با سند صحيح ) ط دار المعارف مصر و تأسيس الشيعة لعلوم الاسلام ( علّامه صدر ) ص 115 ط شركة الاعلانات . و نسخهاى از « صحيفه » نزد « علّامه سيد حسن صدر » موجود بوده چنان كه در تأسيس الشيعة لعلوم الاسلام ص 279 ط شركة الطباعهء عراق متذكر شده است .