او حمله كردند ، و بالاخره ، آنچه انجام دادند گذشت ، امّا فضا را پر كرد و مصيبتهاى مربوط به او آسمان و زمين را فرا گرفت .
همچنين ، « قريش » خصوصا ، و « عرب » عموما ، از « على ( ع ) » - به خاطر سختگيريش بر دشمنان خدا ، و نبرد و كشتارش با كسانى كه از حدود خدا تجاوز ، و يا حركتهاى الهى را هتك مىنمودند - انتقام گرفت . « عرب » از امر به معروف وى و از نهى از منكرش در هراس بود ، از عدالتش بين رعيّت و از رعايت مساوات او در تمام قضايا بين مردم ، وحشت داشت . نه كسى مىتوانست از او چشم طمعى داشته باشد و نه خاطر خواهى كسى در او اثر مىگذاشت . نيرومند در پيشگاه او ذليل بود تا « حق » را از او بستاند ، و ضعيف در نزد وى قوى و عزيز بود تا حقّش را بگيرد .
بنابراين ، چگونه امكان داشت كه از روى رغبت و علاقه در برابرش خضوع كنند ؟ ! در حالى كه قرآن دربارهء آنها مىفرمايد : « آنها در كفر و نفاق شديدترند و سزاوارترند كه حدود آنچه را خداوند نازل فرموده ندانند « 352 » » . و نيز مىفرمايد : « عدّهاى از « مردم مدينه » هستند كه سخت در « نفاق » فرو رفتهاند ، تو آنها را نمىشناسى ، ما آنها را مىشناسيم « 353 » » . و در ميان آنها افرادى جاسوس و كينه ورزند كه از هر گونه شرّ و فسادى در مورد مسلمانان
هامش
( 352 ) سورهء توبه ( 9 ) آيهء 97 .
( 353 ) سورهء توبه ( 9 ) آيهء 101 .